FB BIP
 
OGŁOSZENIA
 
NOWOŚCI NA STRONIE
 
NAJNOWSZE ZDJĘCIE
W galerii
znajduje się
10303 fotografii
posegregowanych
latami
lub w albumach
tematycznych...

 
Nawigacja
V. Święta   Dziecko


Dziecko

Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat.
(Janusz Korczak)



DZIECKO

  Dziecko to w podstawowym znaczeniu młody człowiek, który nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości.
  Pod względem faz rozwoju człowieka przyjmuje się następujące granice wiekowe:
  * dzieci (do 11 lat),
  * młodzież (11-19 lat).
  W innym znaczeniu dziecko to także bezpośredni potomek, niezależnie od jego aktualnego wieku i stopnia dojrzałości.


Dziecko w świetle prawa

  W świetle polskiego prawa za dziecko uznaje się każdą istotę ludzką od poczęcia aż do osiągnięcia pełnoletności (tj. 18 lat). W rozumieniu Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989r., dziecko, z uwagi na swoją niedojrzałość fizyczną oraz umysłową, wymaga szczególnej opieki i troski, w tym właściwej ochrony prawnej, zarówno przed jak i po urodzeniu.
  Dziecko w polskim prawie nie posiada pełni praw obywatelskich i musi zawsze posiadać jakiegoś prawnego opiekuna, który z jednej strony odpowiada za niego prawnie, a z drugiej ma obowiązek zapewniać mu materialną i psychiczną opiekę.
  Prawo i obowiązek do sprawowania tej opieki, zwanej prawami rodzicielskimi, przysługuje w pierwszej kolejności biologicznym rodzicom dziecka. Gdy z jakichś względów rodzice nie mogą lub nie chcą sprawować tej opieki, sąd cywilny ma prawo przydzielić ją komuś innemu (adopcja). Jeśli dziecko, które nie ma rodziców lub którego rodzice zrzekli się praw rodzicielskich, nie zostanie adoptowane, jego opiekunem prawnym staje się państwo.
  Artykułem 72 ust. 4 Konstytucji RP z 1997r. został ustanowiony konstytucyjny organ władzy, powołany po raz pierwszy w 2000r. - Rzecznik Praw Dziecka. Rzecznik stoi na straży praw dziecka określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Konwencji o Prawach Dziecka i innych przepisach prawa, z poszanowaniem odpowiedzialności, praw i obowiązków rodziców. Kieruje się dobrem dziecka oraz bierze pod uwagę, że naturalnym środowiskiem jego rozwoju jest rodzina.

Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka
Rzecznik Praw Dziecka


Historia praw dziecka


Jeżeli najbardziej niewinne i bezbronne dziecko
nie może czuć się bezpiecznie w jakimś społeczeństwie,
wówczas już nikt bezpiecznie czuć się w nim nie może!
(Stefan Wyszyński)

  Poszczególne społeczeństwa bardzo różniły się i nadal się różnią między sobą w wyznaczaniu granicy, do której istota ludzka uznawana jest za dziecko, jak również w stosunku, jaki mają do osoby dziecka.

  "Rzeź niewiniątek" towarzyszyła ludzkości niemal przez cały czas jej istnienia.

  "Przez całe wieki stosunki w rodzinie regulowane były głównie normami religijnymi oraz obyczajowymi i to one wyznaczały naczelną rolę ojca a normy prawa naczelnego ją sankcjonowały. Te różnorodne normy społeczne regulowały zresztą w dawnych czasach wiele kwestii np. wiek, w którym nadaje się imię dziecku, różnicowały pozycję dziecka z małżeństwa i pozamałżeńskiego, stosunki majątkowe, spadkowe, sprawowanie opieki, ojcowskie prawo karania dzieci itp. Ojciec decydował jednak o wszystkich istotnych sprawach dziecka, a stosunki w rodzinie pozostawały jego wewnętrzną sprawą."
(B.Kowalska-Ehrlich, Ochrona dziecka w świetle Konwencji Praw Dziecka i w prawie polskim)

  Wśród tych istotnych spraw znajdowała też swoje miejsce sprawa zasadnicza - życie dziecka, którego pełnym dysponentem był właśnie ojciec.

  Systematyczne studia nad historią dzieciństwa zapoczątkował w latach 60-tych XXw. Philippe Ariès (fr., 1914-1984), który w pracy Historia dzieciństwa wystąpił z tezą, że dzieje dzieciństwa na Zachodzie zaczynają się od zupełnej niewiedzy na temat specyfiki tego okresu w życiu, a nawet stosowanej z rozmachem przemocy (w tym seksualnej) wobec dzieci. Dowodził, iż do XVIIIw. nie rozumiano odrębności i specyfiki dzieciństwa, traktując je co najwyżej jako okres słabości fizycznej i moralnej wymagający "naprawienia" przez surowe wychowanie. Jego zdaniem stopniowe odkrywanie szczególnego charakteru dziecka jako osoby ostatecznie dokonało się dopiero w ostatnich dwóch stuleciach. Radykalność tej tezy została potem podważona badaniami szczegółowymi, ponieważ we wcześniejszych epokach również otaczano dzieci troską.
  Inny badacz Lloyd de Mause (amer., ur. 1931) dokonał periodyzacji stosunków pomiędzy rodzicami (opiekunami) a dziećmi, wyróżniając następujące okresy:
  * dzieciobójstwa (od starożytności do IVw.n.e.)
  * porzucenia (IV-XIIIw.)
  * obojętności(XIV-XVIIw.)
  * narzucenia (XVIIIw.)
  * uspołeczniania (XIXw. i pierwsza połowa XXw.)
  * pomocy (druga połowa XXw.).
  Jego zdaniem do XVIIIw. stosunki te powszechnie były naznaczone okrucieństwem, opuszczeniem, obojętnością.

  W czasach pierwotnych i bardzo odległych dzieci chronione były rzadko, poddawane selekcji, by osobniki słabe nie stanowiły obciążenia społecznosci i traktowano je przedmiotowo. Można je było zabijać, porzucać, przeznaczać różnym celom, darować i handlować nimi. W wielu cywilizacjach dzieci kalekie, upośledzone czy słabe nie miały prawa przeżyć.
  W kulturze prekolumbijskiej, na terenie dzisiejszego Meksyku, Toltekowie, a później Aztekowie składali krwawe ofiary z dzieci.
  Rytuał składania dzieci w ofierze rozpowszechniony był także w cywilizacjach starożytnego Wschodu, w Syro-Palestynie, Egipcie, Mezopotamii. Izraelici praktykowali ofiarę całopalną, o której przeczytać można w Starym Testamencie, taką ofiarą miał stać się Izaak, pierworodny syn Abrahama.
  Na całopalną ofiarę bóstwom dzieci przeznaczano w Kartaginie i Fenicji.
  W Sparcie bezapelacyjnie uśmiercano wszystkie dzieci nie spełniające przyjętych norm. Decydowali o tym eforowie, którym ojciec zobowiązany był noworodka okazać.
  Prawa do życia dzieciom kalekim i słabym odmawiali nawet tak światli w swoich czasach Platon i Arystoteles, który pisał: "W kwestii usuwania czy wychowywania noworodka winno obowiązywać prawo, by nie wychowywać żadnego dziecka wykazującego kalectwo."
  Platon dopuszczał dzieciobójstwo zarówno dla celów eugenicznych, by społeczeństwo mnożone było selektywnie pod względem pożądanych cech dziedzicznych, jak i dla zachowania kontroli nad liczebnością rodziny i państwa, sugerując, "żeby najlepiej ani jeden owoc takiego stosunku (niewłaściwego w pojęciu korzyści) nie ujrzał światła dziennego, jeżeliby się zalągł, a gdyby jednak na świat przyszedł jakoś wbrew usiłowaniom, to położyć go gdzieś tak, żeby nie było pożywienia dla takiego".
  Uśmiercanie dzieci nie było więc tylko kwestią eliminacji osobników słabych. Stanowiło też kontrolę urodzin i liczebności populacji i regulowało ilość potomstwa uprawnionego do dziedziczenia. Sprzyjało temu prawo rodziców, wg którego dziecko było ich niezaprzeczalną własnością. Zwykle matka chroniła dziecko instynktownie, ale sama podlegając władzy męża i ojca, jako żywiciela i głowy rodziny, pozbawiona była wpływu na decyzje. Władzę tę i kryteria jej sprawowania określały zwyczaje, normy społeczne i religijne, ustawy, teksty prawne, dominujące poglądy filozoficzne i etyczne. Praktycznie była nieograniczona i dawała mu prawo do decydowaniu o życiu i śmierci członków rodziny.

  Historycy myśli pedagogicznej korzeni barbarzyńskiego traktowania dzieci doszukują się w Starym Testamencie, gdzie zostało zapisane: "Ja będę mu ojcem, a on będzie mi synem: gdy zgrzeszy, ukarzę go rózgą ludzką i ciosami synów ludzkich." (Druga Księga Samuela 7,14)

  Nie było przy tym tak, iż w historii starożytnych cywilizacji nie działały instytucje w jakiś sposób chroniące dzieci. Przykładowo, historia instytucji opieki nad dzieckiem datuje się od czwartego tysiąclecia p.n.e., gdy w Mezopotamii funkcjonowała instytucja patrona nad sierotami. Z kolei starohinduska Rigweda, jedna z czterech świętych ksiąg hinduizmu - Wed, zawierająca poematy religijne z 1500-600r.p.n.e. wspomina wręcz o swoistej prawnej ochronie dzieci. Niemniej powstające i działające w tamtych czasach i cywilizacjach instytucje opieki nad dziećmi najczęściej były bezradne, nie znajdując oparcia w przepisach prawnych.

  Przełomem stało się w IVw. zniesienie prawa życia i śmierci przysługującego ojcu. W 365r. rzymski cesarz Walentynian I zakazał zabijania i porzucania dzieci, ustawowo nakładając na ojca obowiązek utrzymywania i wychowywania potomstwa do chwili usamodzielnienia. Ustawa ta była pierwszym uznaniem prawa dziecka do życia. Aczkolwiek utrzymywała prawo ojca do decydowaniu o losie i do kar cielesnych, porzucenie i zabicie dziecka stało się wykroczeniem poza prawo i przestępstwem ściganym z jego mocy.
  Datę ustanowienia edyktu Walentyniana I uznać można za przełom w historii praw przyznawanych dziecku. Właśnie tamten edykt uznać można za początek powolnej, ale systematycznej ewolucji prawnej ochrony dziecka. Zagwarantowano mu bowiem wówczas prawo najważniejsze - prawo do życia. Współcześnie uważa się, że prawo do życia przysługuje z samej istoty człowieczeństwa, a nie z nadania.

  Historycy wychowania przywołują też Nowy Testament, w którym po raz pierwszy został sformułowany nakaz poszanowania dzieci: "Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, bo powiadam wam, że aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicza Ojca mojego, który jest w niebie." (Ewangelia św. Mateusza 18,10)

  O ile jednak samo życie dzieci teoretycznie było chronione, to w traktowaniu ich przez wieki niewiele się zmieniło, jeśli nie miało opieki i oparcia we własnej rodzinie.
  Dziecko, zwłaszcza pozamałżeńskie, kalekie, osierocone, bezdomne lub pochodzące z ubogiej rodziny wielodzietnej, nadal było niewolnikiem i towarem, przedmiotem handlu i wyzysku fizycznego, seksualnego, podlegając barbarzyńskim praktykom religijnym i rytualnym, okaleczane fizycznie i psychiczne, dyskryminowane pod względem płci czy stanu zdrowia.
  W okresie feudalizmu zróżnicowana była pozycja dzieci małżeńskich i pozamałżeńskich. Dzieci pozamałżeńskie żyły poza rodziną i nie miały praw osobistych i majątkowych należnych dzieciom z małżeństwa. Wyjątkowo w rodzinach panujących i arystokracji ich pozycja majątkowa mogła być regulowana specjalnymi rozporządzeniami.

  Pojęcie "dzieciństwa" do świadomości społecznej wkroczyło dopiero pod koniec XVIw., a po raz pierwszy w XVIIIw. sformułował je w traktacie Emil, czyli o wychowaniu (1762r.) Jan Jakub Rousseau, apelując: "Mniej mówmy o obowiązkach dzieci, a więcej o ich prawach" i zapoczątkowując ogólniejsze zainteresowanie sytuacją społeczną, wychowaniem dziecka i uwzględnieniem jego praw jako obywatela.

  Cywilizacja zachodnia dość opornie przyswajała nie tylko świadomość człowieczeństwa dzieci, ale i ich odrębności. Zniesienie niewolnictwa przyczyniło się do kształtowania praw człowieka, ale dopiero wiek XIX przyniósł znaczące zmiany w traktowaniu dzieci i ochronie ich przed przemocą. Punktem wyjścia była niewątpliwie sytuacja na przełomie XVIII i XIXw., związana z rozwojem przemysłu. Tysiące dzieci między 7. i 10. rokiem życia były zmuszane do pracy przez 14-16 godzin dziennie, otrzymując jedynie 15-20% zapłaty dorosłych. W Anglii dzieci stały się ofiarą wielkiego zapotrzebowania siły roboczej w przemyśle, zwłaszcza w kopalniach, gdzie w grupach ciągnęły wagoniki poprzez zbyt niskie i wąskie galerie, by można w nich użyć koni. Podobna sytuacja miała miejsce także w innych krajach europejskich.

  Tak więc historia praw dzieci, czy raczej zauważenie ich praw zaczyna się tak naprawdę na przełomie XIX i XX wieku.

  W 1874r. światową opinię publiczną zbulwersowała historia małej Mary Ellen Wilson z Baltimore, która była systematycznie bita przez matkę. Pomocy udzielili jej członkowie lokalnego oddziału Stowarzyszenia Przeciwdziałania Okrucieństwu Wobec Zwierząt (ang. Local Society for Prevention of Cruelty to Animals).
  W USA był to początek ruchu na rzecz pomocy dzieciom. W tym samym roku powołano Towarzystwo Zapobiegania Cierpieniu Dzieci (ang. Society for the Prevention of Cruelty to Children) jako pierwszą tego typu organizację na świecie, zaś Towarzystwo Lekarskie Stanu Nowy Jork (ang. The Medical Society of the State of New York) jako pierwsza instytucja w świecie w jednej ze swych rezolucji uznała prawa nowo narodzonego dziecka do ochrony i pomocy.
  Wkrótce potem powstało w Stanach Zjednoczonych ponad 200 różnych, lokalnych stowarzyszeń mających na celu ochronę dzieci przed przemocą, albowiem dopiero w drugiej połowie XIXw. dostrzeżono położenie społeczne dziecka i uznano, iż wymaga ono odrębnego traktowania, opieki i wychowania.
  Należy zauważyć, że podobną genezę mają organizacje powstałe w innych krajach, nie wyłączając Polskiego Komitetu Ochrony Praw Dziecka, który powstał dopiero w 1981r. W Europie Wschodniej była to pierwsza tego typu organizacja.

  Od 1880r. zaczęły powstawać w Europie pierwsze towarzystwa międzynarodowe np. kryminologów, sędziów dla nieletnich, opieki nad dziećmi opuszczonymi i bezdomnymi, których działalność koncentrowała się na łagodzeniu przepisów prawa karnego wobec nieletnich, tworzeniu specjalnych instytucji wychowawczych i opiekuńczych dla dzieci itp. Do ruchu czynnie włączali się pedagodzy, lekarze, psychologowie i prawnicy, apelujący o szczególne traktowanie dzieci jako przyszłości społeczeństwa. Towarzystwa krajowe udzielające konkretnej pomocy zaczęły powstawać znacznie później.
  W 1890r. rezolucją Kongresu Kryminologów ustalono wiek 14 lat jako granicę, poniżej której wobec dziecka nie można stosować kar kryminalnych.
  W 1892r. powstało Międzynarodowe Stowarzyszenie Opieki nad Dzieckiem.
  W 1899r. w Chicago (USA) utworzono pierwszy na świecie sąd dla nieletnich, co oznaczało specjalne, łagodniejsze traktowanie nieletnich przestępców. Niektórzy historycy przyznają palmę pierwszeństwa w tej kwestii powołanemu w 1890r. sądowi w Południowej Australii lub funkcjonującej od 1896r. w Norwegii Radzie do Spraw Opieki nad Dziećmi, które to instytucje miały podobne cele i kompetencje jak sąd dla nieletnich w Chicago.
  Istotnym jest również, iż ustawodawstwo XIXw. odeszło od patriarchalnego modelu rodziny i w miejsce władzy ojca wprowadziło rodzicielską władzę obojga rodziców i wykonywanie jej dla dobra dziecka pod nadzorem sądu.
  W 1913r. w Belgii odbył się I Międzynarodowy Kongres Opieki nad Dzieckiem, podczas którego zaproponowano powołanie międzynarodowego stowarzyszenia opieki nad dzieckiem.
  Na początku XXw., w Europie i w Stanach Zjednoczonych zaczęły powstawać organizacje działające na rzecz ochrony dzieci. W wielu krajach wprowadzano pierwsze kodyfikacje gwarantujące dzieciom opiekę.
  We Francji w 1904 r. powstała ustawa o pomocy dzieciom (fr. Service des Enfants assistés), a w Anglii w 1908r. ogłoszono ustawę o dzieciach (ang. Children Act). Belgijska ustawa z 1912r. o ochronie dzieciństwa (fr. La Protection de l'enfance), sformułowana jak kodeks, była pierwszym w Europie pełnym zestawem praw dziecka i ochraniających je przepisów prawnych.
  W Norwegii w 1915r., bodaj po raz pierwszy w Europie, ustawowo zrównano w prawach dzieci pozamałżeńskie z małżeńskimi.
  W 1919r. powstały pierwsze w świecie, działające do dziś, organizacje chroniące dzieci: w Anglii "Save the Children", w Szwecji "Radda Barnen". Inicjatorką ruchu była działaczka na rzecz praw kobiet i dzieci, Brytyjka Eglantyne Jebb.
  Również w 1919r. Konwencja Międzynarodowej Organizacji Pracy określiła minimalny wiek zatrudnienia. Po raz pierwszy ustalono wiek 14 lat jako dolną granicę zatrudnienia w przemyśle.

  To w tym czasie sformułowano w prawie pojęcie "ochrona dzieciństwa", które rozumiano jako działania państwa, samorządów i organizacji społecznych dla zapewnienia dziecku niezbędnych warunków do prawidłowego rozwoju. Tym samym dziecko zostało uznane za pełnowartościowego, aczkolwiek niedojrzałego człowieka, za istotę ludzką, której przynależą prawa. Powstawały sierocińce, placówki wychowawcze, szkoły, fundacje, ośrodki opieki, dostępna stawała się literatura o dzieciach i dla dzieci.



  W 1920r. w Genewie (Szwajcaria) z trzech wielkich organizacji: Międzynarodowego Czerwonego Krzyża (Genewa, Szwajcaria), Komitetu Pomocy Dzieciom (Berno, Szwajcaria) i Towarzystwa Funduszu Ratowania Dzieci (Londyn, Anglia) wyłonił się Międzynarodowy Związek Pomocy Dzieciom (fr. Union Internationale de Secours aux Enfants, UISE). Z inicjatywy tego właśnie Związku podjęto uchwałę, którą następnie w 1924r. Zgromadzenie Ogólne Ligi Narodów ogłosiło jako Deklarację Praw Dziecka, zwaną Deklaracją Genewską.
  Treść Deklaracji, w imię tego, że ludzkość powinna dać dziecku wszystko, co posiada najlepszego, miała inspirować państwa europejskie do działań na rzecz ochrony dzieciństwa. Fundamentalne znaczenie miała preambuła Deklaracji mówiąca, że "mężczyźni i kobiety wszystkich narodowości uznają, że ludzkość powinna dać dziecku wszystko, co posiada najlepszego i stwierdzają, że ciążą na nich, bez względu na rasę, narodowość i wyznanie - wyspecyfikowane następnie obowiązki".
  W Polsce Deklaracja Praw Dziecka została przyjęta i podpisana w 1925r. na specjalnym zjeździe przedstawicieli różnych instytucji i organizacji społecznych z szerokim udziałem przedstawicieli władz państwowych.

  Niniejszą Deklarację, nazwaną Deklaracją Genewską, mężczyźni i kobiety wszystkich narodowości uznają, że ludzkość powinna dać dziecku wszystko, co posiada najlepszego i stwierdzają, że ciążą na nich, bez względu na rasę, narodowość i wyznanie, następujące obowiązki:
1. Dziecku powinno się dać możność normalnego rozwoju fizycznego i duchowego.
2. Dziecko głodne powinno być nakarmione, dziecko chore powinno być pielęgnowane, dziecko wykolejone wrócone na właściwą drogę , sierota i dziecko opuszczone - wzięte w opiekę i wspomagane.
3. Dziecko powinno przed innymi otrzymać pomoc w czasie klęski.
4. Dziecko powinno być przygotowane do zarobkowania na życie i zabezpieczone przed wszelkim wyzyskiem.
5. Dziecko winno być wychowane w wierze, że jego najlepsze cechy powinny być oddane na usługi współbraci.


  Idei odnowy praw dziecka oddał się również znany pedagog polski Janusz Korczak (1878-1942). Jako pierwszy w dziejach myśli pedagogicznej potraktował dziecko nie tylko jako godny uwagi przedmiot coraz szerzej zakrojonych dociekań psychologicznych, lecz również jako kategorię społeczną. Domagał się, by "skończyć z fikcją naszego tkliwego dobrodziejskiego stosunku do dziecka", a zapytał się "do czego ono ma prawo?". "Dzieci i młodzież stanowią przecież trzecią część ludzkości, dziecięctwo stanowi trzecią część życia, należy się zatem dzieciom trzecia część wszystkiego bogactwa ziemi - i to prawnie, a nie z łaski."

  Uchwalenie i przyjęcie w 1924r. Deklaracji Praw Dziecka stało się fundamentem w międzynarodowej ochronie prawnej dzieci, jednak prawdziwy jej rozwój nastąpił dopiero po II wojnie światowej. Coraz szerzej zaczęto się zastanawiać nad pełniejszym sprecyzowaniem praw dziecka jako dokumentu o charakterze prawnomiędzynarodowym. Zadanie to podjęła Organizacja Narodów Zjednoczonych w ramach prac nad międzynarodowym systemem ochrony praw człowieka. W systemie działania Organizacji Narodów Zjednoczonych bardzo ważną rolę w dziedzinie ochrony i realizacji praw dziecka spełniają organizacje będące agencjami lub organizacjami samodzielnymi afiliowanymi przez ONZ.


  UNICEF (ang. United Nations International Children's Emergency Fund, od 1953r. United Nations Children's Fund, pl. Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci) to organizacja powstała 11 grudnia 1946r. w wyniku uchwały Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z inicjatywy polskiego lekarza-higienisty dr Ludwika Reichmana (1881-1965). Na zebraniu UNICEF 19 grudnia 1946r. Ludwik Reichman został mianowany Prezesem Rady Zarządzającej, spośród przedstawicieli pierwszych krajów członkowskich, tj. USA, ZSRR, Australii, Jugosławii, Kanady, Chin, Francji, Polski, Wielkiej Brytanii, Szwecji i Szwajcarii.
  Głównym celem UNICEF jest pomoc dzieciom w zakresie wyżywienia, ochrony zdrowia, ochrony przed przemocą i wykorzystywaniem oraz edukacji. Zakres działania organizacji jest globalny.
  Po 1954r., kiedy to UNICEF na stałe został włączony do ONZ, jego zakres działania znacznie się poszerzył. Zajęto się nie tylko opieką lekarską i pomocą w sytuacjach kryzysowych, ale i zapewnieniem elementarnego wykształcenia wszystkim dzieciom w krajach rozwijających się. Za swoją działalność UNICEF otrzymał w 1965r. Pokojową Nagrodę Nobla.
  Główna siedziba UNICEF znajduje się w Nowym Jorku. Polski Komitet Narodowy UNICEF mieści się w Warszawie.
  Co roku na Boże Narodzenie UNICEF wydaje specjalne kartki pocztowe, z których dochód przeznacza na swoją działalność. Oprócz tego przez cały rok prowadzona jest sprzedaż produktów charytatywnych.

  UNESCO (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization, pl. Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury; łac. unesco - łączę się w jedno) została utworzona 16 listopada 1945r. w Londynie.
Jej podstawowym zadaniem jest zapewnienie wszystkim dzieciom na swiecie jednakowych praw do nauki, wiedzy, kultury w zakresie realizacji prawa dziecka do nauki i wychowania w duchu pokoju. Dąży ona również do likwidacji analfabetyzmu.

  WHO (ang. World Health Organization, pl. Światowa Organizacja Zdrowia) powstała 7 kwietnia 1948r. Jej zadaniem jest działanie na rzecz zwiększenia współpracy między państwami w dziedzinie ochrony zdrowia i zwalczania epidemii chorób zakaźnych, a także ustalanie norm dotyczących składu lekarstw i jakości żywności. Organizacja interesuje się problemami zdrowotnymi dzieci, dąży do zmniejszenia śmiertelności niemowląt oraz zapewnienia opieki medycznej ludności świata.



  Wojna pozbawiła dziecko prawa do miłości, bezpieczeństwa, szacunku, a przede wszystkim do życia. W 1946r. odbył się w Paryżu Kongres Międzynarodowej Ligi Nowego Wychowania, na którym potępiono zbrodnie hitlerowskie na najbardziej niewinnych istotach, jakimi są dzieci, jak również opowiedziano się za opracowaniem szerszego dokumentu, chroniącego prawa dzieci.
  Naprzeciw tym potrzebom wyszedł Międzynarodowy Związek Pomocy Dzieciom, który w 1948r. wprowadził do swojej poprzedniej Deklaracji Praw Dziecka uzupełnienia i poprawki. W 1948r. ogłosił Kartę Praw Dziecka, nieco szerzej rozwijającą i określającą prawa dziecka oraz zwracającą uwagę na potrzebę zapewnienia dziecku opieki przy zachowaniu integralności rodziny oraz zalecającą stosowanie świadczeń społecznych mających charakter profilaktyczny.

  Niniejszą Deklarację Praw Dziecka, nazwaną Deklaracją Genewską, mężczyźni i kobiety wszystkich narodowości uważają, że ludzkość powinna dać dziecku wszystko, co ma najlepszego, i stwierdzają, że ciążą na nich następujące obowiązki:
1. Dziecku powinna być zapewniona ochrona, bez względu na jego rasę, narodowość i wyznanie;
2. Dziecku powinna być zapewniona pomoc przy zachowaniu integralności rodziny;
3. Dziecku powinno się dać możność normalnego rozwoju fizycznego, moralnego i umysłowego;
4. Dziecko głodne powinno być nakarmione , dziecko chore- pielęgnowane, dziecko upośledzone powinno otrzymać pomoc, dziecko wykolejone powinno być wrócone na właściwą drogę, sierota i dziecko opuszczone powinny być wzięte w opiekę i wspomagane;
5. Dziecko powinno w najszerszym zakresie korzystać ze świadczeń profilaktyki i zabezpieczenia społecznego, dziecko powinno być przysposobione do rozpoczęcia we właściwym czasie zarobkowania na życie; dziecko powinno być zabezpieczone przed wszelkim wyzyskiem;
6. Dziecko powinno być wychowywane w wierze, że jego najlepsze cechy mogą być oddane na usługi współbraci;
7. Dziecko powinno przed innymi otrzymać pomoc w czasie klęski.


  Krokiem naprzód w ustalaniu praw dziecka była Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1948r. Deklaracja zawiera prawa i wolności osobiste, publiczne, ekonomiczne, kulturalne i oświatowe. Stwierdza się w niej, że "matka i dziecko mają prawo do specjalnej opieki i pomocy", oraz że "wszystkie dzieci ślubne i nieślubne korzystają z jednakowej dla wszystkich ochrony społecznej".

  Podstawowym jednak dokumentem międzynarodowym, określającym prawa dziecka jest Deklaracja Praw Dziecka przyjęta 20 listopada 1959r. przez ONZ. Był to kolejny krok w ewolucji praw dziecka. Deklaracja składa się z 10 rozdziałów, zwanych zasadami i stanowi zbiór postulatów, mówiąc najogólniej, o sprawie zapewnienia dzieciom właściwych warunków życia i rozwoju.
  Deklaracja Praw Dziecka z 1959r. jest tylko deklaracją i nie może zadowalać wszystkich zainteresowanych. Nie zobowiązuje ona żadnego państwa, nie jest dokumentem wiążącym strony, a co za tym idzie, trudno o kontrolę realizacji praw dziecka w poszczególnych państwach.

  Zważywszy, że narody należące do Organizacji Narodów Zjednoczonych potwierdziły w Karcie ONZ swą wiarę w podstawowe prawa człowieka, w jego godność i wartość, i wyraziły swą gotowość popierania postępu społecznego i stworzenia lepszych warunków bytu w większej wolności,
  zważywszy, że w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka Organizacja Narodów Zjednoczonych proklamowała, iż każdy człowiek powinien korzystać ze wszystkich praw i swobód wymienionych w Deklaracji, bez względu na różnice rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych i innych, narodowości, pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub jakiekolwiek inne różnice,
  zważywszy, że dziecko, z powodu niedojrzałości fizycznej i umysłowej wymaga szczególnej opieki i troski, a także odpowiedniej opieki prawnej, zarówno przed urodzeniem, jak i po urodzeniu,
  zważywszy, że potrzebę tej szczególnej troski stwierdzono w Deklaracji Genewskiej z roku 1924 w sprawie praw dziecka i uznano w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, jak również w statutach agencji wyspecjalizowanych i organizacji międzynarodowych, których działalność ma na celu dobro dziecka,
  zważywszy, że ludzkość powinna dać dziecku to, co ma najlepszego,
  Zgromadzenie Ogólne proklamuje niniejszą Deklarację Praw Dziecka, aby zapewnić mu szczęśliwe dzieciństwo i korzystanie, zarówno w jego interesie jak i w interesie społeczeństwa, z praw i swobód wymienionych w niniejszej Deklaracji.
  Zgromadzenie Ogólne apeluje do rodziców i indywidualnie do mężczyzn i kobiet, jak również do stowarzyszeń, władz lokalnych i rządów krajów, aby uznały te prawa i starały się zapewnić poszanowanie praw przy pomocy środków ustawodawczych i innych, wprowadzających w życie następujące zasady:
  * Zasada 1 - Dziecko korzysta ze wszystkich praw w niniejszej Deklaracji. Prawa te rozciągają się na wszystkie dzieci, bez żadnego wyjątku i bez żadnej różnicy albo dyskryminacji z powodu rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych lub innych, narodowości lub pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub z jakiegokolwiek innego powodu, przy czym zasadę tę stosuje się zarówno w stosunku do dziecka, jak i do jego rodziny.
  * Zasada 2 - Dziecko korzysta ze szczególnej ochrony, a ustawodawstwo i inne środki stworzą mu wszelkie możliwości i ułatwienia dla zdrowego i normalnego rozwoju fizycznego, umysłowego, moralnego, duchowego i społecznego, w warunkach wolności i godności. Wydawane w tym celu ustawy powinny mieć na względzie przede wszystkim dobro dziecka.
  * Zasada 3 - Z chwilą przyjścia na świat dziecko ma prawo do nazwiska i obywatelstwa.
  * Zasada 4 - Dziecko korzysta z dobrodziejstw ubezpieczeń społecznych. Jest ono uprawnione do tego, by zdrowo rosło i rozwijało się; w tym celu należy zapewnić szczególną ochronę zarówno dziecku jak i matce, łącznie z odpowiednią opieką, tak przed urodzeniem, jak i po urodzeniu. Dziecko ma prawo do odpowiedniego wyżywienia i mieszkania, rozrywek i opieki lekarskiej.
  * Zasada 5 - Dziecko upośledzone pod względem fizycznym, umysłowym lub społecznym należy traktować, wychowywać i otaczać szczególną opieką, z uwzględnieniem jego stanu zdrowia i warunków życiowych.
  * Zasada 6 - Do harmonijnego rozwoju swej osobowości dziecko potrzebuje miłości i zrozumienia. W miarę możności powinno ono rosnąć pod ochroną i odpowiedzialnością rodziców, a w każdym razie w atmosferze życzliwości oraz bezpieczeństwa moralnego i materialnego; w pierwszych latach życia nie wolno dziecka oddzielać od matki, chyba że chodzi o wypadki wyjątkowe. Społeczeństwo i władze państwowe powinny otaczać szczególną opieką dzieci nie mające rodziny albo nie mające dostatecznych środków na utrzymanie. Zaleca się udzielanie pomocy finansowej, państwowej lub innej, wielodzietnym rodzinom na utrzymanie dzieci.
  * Zasada 7 - Dziecko ma prawo do nauki; nauka ta jest bezpłatna i obowiązkowa, przynajmniej w zakresie szkoły podstawowej. Dziecko powinno otrzymać takie wychowanie, które podnosi jego kulturę ogólną i umożliwia mu, w warunkach równych szans, rozwinięcie swych zdolności, wyrobienie zdrowego rozsądku oraz poczucia odpowiedzialności moralnej i społecznej, a także stanie się pożyteczną jednostką społeczeństwa . Osoby odpowiedzialne za wychowanie dziecka i kierowanie nim powinny mieć na względzie jego dobro; odpowiedzialność ta spada przede wszystkim na rodziców. Dziecku należy dać wszelkie możliwości do zabaw i rozrywek, które powinny zmierzać do tych samych celów co nauka; społeczeństwo i władze państwowe powinny ułatwić korzystanie z tego prawa.
  * Zasada 8 - Dziecko powinno zawsze mieć pierwszeństwo do ochrony i pomocy.
  * Zasada 9 - Dziecko należy chronić przed wszelkiego rodzaju zaniedbaniem, okrucieństwem i wyzyskiem. Nie powinno ono być przedmiotem handlu w żadnej formie. Dziecko nie wolno przyjmować do pracy zarobkowej przed osiągnięciem odpowiedniego, minimalnego wieku. Dziecko nie wolno w żadnym razie zmuszać ani upoważniać do wykonywania jakiegokolwiek zawodu lub pełnienia czynności, które by wpływały szkodliwie na jego rozwój fizyczny, umysłowy lub moralny.
  * Zasada 10 - Dziecko należy chronić przed praktykami, jakie mogą prowadzić do rasowej, religijnej lub wszelkiej innej dyskryminacji. Należy je wychowywać w duchu zrozumienia innych, tolerancji, przyjaźni między narodami, pokoju i powszechnego braterstwa. Należy wpajać w nie przekonanie, że powinno poświęcić swoją energię i swoje uzdolnienia dla dobra bliźnich.


  Od samego początku, niemal od momentu uchwalenia Deklaracji Praw Dziecka, zwracano uwagę, że istnieje potrzeba opracowania i przyjęcia dokumentu prawnomiędzynarodowego w kwestii praw dziecka, który dokładniej sprecyzowałby prawa dziecka, a jednocześnie zobowiązał prawnie narody państwa do ich szanowania, przestrzegania, a co najważniejsze - na jego podstawie - uregulowania sytuacji prawnej w poszczególnych krajach.
  W 1978r., decyzją ONZ, Komisja Praw Człowieka rozpoczęła pracę nad projektem Konwencji Praw Dziecka, a rok 1979 Zgromadzenie Ogólne ONZ ogłosiło Międzynarodowym Rokiem Dziecka. Prace nad Konwencją trwały ponad dziesięć lat, a opracowywali ją przedstawiciele 43 krajów. Ostateczną formę uzyskała w 1989r. 20 listopada 1989r. Konwencję o Prawach Dziecka proklamowało Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych, a ratyfikowali kolejni sygnatariusze jako najważniejszy akt prawny chroniący dziecko. Konwencja ta nosi też nazwę Światowej Konwencji Praw Dziecka. Duży udział w uchwalaniu Konwencji miał UNICEF.
  Uchwalając Konwencję Praw Dziecka Zgromadzenie Ogólne ONZ potwierdziło ustaloną opinię, że prawa dziecka wymagają specjalnej ochrony. Konwencja zakłada prymat praw dziecka jako istoty ludzkiej. Dziecko jest w niej traktowane jako podmiot, a nie przedmiot praw innych osób. Nie oznacza to jednak oderwania dziecka od rodziców czy opiekunów, gdyż w wielu punktach postuluje się zacieśnienie więzów rodzinnych. W Konwencji znajdują się idee i koncepcje wychowawcze chroniące tożsamość dziecka, jego osobistą godność. Wiele postanowień dotyczy praw dziecka do życia w godziwych warunkach materialnych, moralnych i zdrowotnych. Uniwersalność norm Konwencji powoduje, że wiele z nich odnosi się do praw dzieci żyjących w nienormalnych warunkach, takich jak rozbicie rodziny, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa, przebywanie na uchodźstwie lub konflikt z prawem.
  Podpisanie Konwencji nakłada obowiązek rzetelnego spełnienia powinności wobec dzieci. Ustala również w sposób kompleksowy status prawny i społeczny dziecka na podstawie dotychczasowych regulacji międzynarodowych, a także nowych koncepcji wychowawczych i idei dotyczących traktowania dzieci i młodzieży. Ustanawia pełny katalog praw dziecka jako istoty ludzkiej. Jest więc współczesnym dokumentem, podchodzącym do praw młodego człowieka z perspektywy interesów i potrzeb dzieci. Eksponuje konieczność rozwoju pełnej osobowości dziecka.
  Ustanowiony przez Konwencję status dziecka oparty jest na następujących założeniach:
  * dziecko jest samodzielnym podmiotem; ze względu na swoją niedojrzałość fizyczną i psychiczną wymaga szczególnej opieki i ochrony prawnej;
  * dziecko jako istota ludzka wymaga poszanowania jego tożsamości, godności i prywatności;
  * rodzina jest najlepszym środowiskiem wychowania dziecka;
  * państwo ma wspierać rodzinę, a nie wyręczać ją w jej funkcjach.

Konwencja o Prawach Dziecka

  Polska ratyfikowała Konwencję 7 lipca 1991r., jednak z pewnymi zastrzeżeniami oraz własną interpretacją niektórych przepisów. Zgodnie z pierwszym zastrzeżeniem, a wbrew tekstowi konwencji, dziecko adoptowane nie ma prawa poznać danych swoich rodziców naturalnych. Drugie zastrzeżenie dotyczy zapisu o wieku, w którym istnieje możliwość powołania do służby wojskowej lub podobnej i uczestnictwa w działaniach wojennych, a które będzie regulowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w Polsce (ale nie niższym niż 15 lat). W następujących po tych zastrzeżeniach deklaracjach (będących w istocie interpretacjami) strona polska stwierdza, że prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania oraz wyrażania własnych poglądów przez dziecko i występowania w sprawach dziecka dotyczących, w postępowaniu administracyjnym i sądowym jest obwarowane poszanowaniem władzy rodzicielskiej i musi być zgodne z polskimi zwyczajami i tradycjami dotyczącymi miejsca dziecka w rodzinie i poza rodziną. W drugiej deklaracji strona polska stwierdza, że poradnictwo dla rodziców oraz wychowanie w zakresie planowania rodziny powinno pozostawać w zgodzie z normami moralności.

Uwagi o realizacji Konwencji o Prawach Dziecka przez Rzeczpospolitą Polską


  Określając ogólnie i najkrócej kierunki ewolucji praw dzieci od edyktu Walentyniana I do Konwencji o Prawach Dziecka ONZ odnotować trzeba przede wszystkim:
  * uznanie, że dzieciom w ogóle należą się prawa;
  * uznanie dziecka za podmiot prawa - przestało ono być własnością człowieka dorosłego, stało się obywatelem;
  * zmianę sytuacji dziecka w rodzinie - z nieograniczonej podległości władzy ojca do ustanowienia instytucji władzy rodzicielskiej wyznaczonej zasadą "dobra dziecka";
  * poszerzenie tzw. katalogu (zbioru) praw dzieci - od prawa do dziedziczenia (okres starożytny) i prawa do życia, po prawa dotyczące wszystkich aspektów życia dziecka (Konwencja o Prawach Dziecka ONZ);
  * ustawowe zrównanie praw wszystkich dzieci, w tym pozamałżeńskich;
  * ustanowienie osobnych (łagodniejszych) procedur postępowania w odniesieniu do dzieci i młodzieży niedostosowanej społecznie;
  * ustanowienie szczególnej ochrony, opieki i pomocy dzieciom specjalnej troski, dzieciom uchodźców i mniejszości narodowych;
  * przejmowanie przez państwo ciężaru zapewnienia dzieciom ochrony ich praw przy pomocniczej jedynie roli stowarzyszeń i organizacji;
  * wzrost roli społeczności międzynarodowej w wysiłkach na rzecz efektywnej ochrony praw dzieci na całym świecie.



ŚWIĘTA DZIECI

  W 1949r. Światowa Federacja Kobiet Demokratycznych (ang. World Federation of Democratic Women), powstała w 1945r. w Paryżu, uznała dzień 1 czerwca za najbardziej odpowiedni dla manifestacji problemu ochrony dzieci przed złem świata. Inicjatywę podjęły władze krajów bloku socjalistycznego traktując ją jako propagandowe narzędzie walki politycznej i wprowadzając święto do kalendarzy.
  W Polsce i w innych krajach słowiańskich oraz tych, które kiedyś należały do bloku krajów socjalistycznych, to międzynarodowe święto najmłodszych obywateli świata do dziś jest obchodzone 1 czerwca jako Międzynarodowy Dzień Dziecka (ang. International Children Day). Dzieje się tak od 1952 roku. Za pomysłodawcę i inicjatora święta dzieci w tej części świata uznaje się Międzynarodowy Związek na Rzecz Ochrony Dzieciństwa (ang. The International Union for Protection of Childhood), którego celem było zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom z całego świata. Jednym z elementów celebrowania święta w naszym kraju jest mający miejsce od 1994r. zwyczaj, że w Dzień Dziecka obraduje Sejm Dzieci i Młodzieży.
  Konkurencyjne święto zaproponowała w 1954r. Organizacja Narodów Zjednoczonych, ale jako Dzień Deklaracji Praw Dziecka. W rezolucji z 1954r. Zgromadzenie Ogólne ONZ zaleciło wszystkim państwom organizowanie obchodów Powszechnego Dnia Dziecka (ang. Universal Children's Day) i zaapelowało, aby wykorzystać te obchody do propagowania idei braterstwa i zrozumienia pomiędzy dziećmi całego świata oraz do promowania działań na rzecz ich pomyślnego rozwoju. Jednocześnie Zgromadzenie wystąpiło z sugestią, aby każde państwo organizowało obchody w dniu, który uzna za właściwy. ONZ obchodzi ten dzień w rocznicę uchwalenia przez Zgromadzenie Ogólne Deklaracji Praw Dziecka (1959) oraz Konwencji Praw Dziecka (1989).
  Aczkolwiek w obu przypadkach inicjatywa wprowadzenia Dnia Dziecka nie była wolna od zabarwienia politycznego, niewątpliwie pomogła samym dzieciom. Określenie konkretnego dnia i wyznaczenie go świętem sprzyjało różnorakim inicjatywom na rzecz poprawienia warunków bytowych dzieci, zbiórkom funduszy, nowym uchwałom i wdrażaniu ich w życie, międzynarodowej współpracy i pomocy, powstawaniu nowych organizacji humanitarnych.
  Przed rokiem 1952 Dzień Dziecka istniał już w kalendarzach niektórych krajów, między innymi w Chinach od 1926r. Święto obchodzono w różnych terminach. Był to raczej dzień pamięci dorosłych o prawach dzieci i czas, w którym przypominano o potrzebie troski o nie.
  Ponieważ w krajach komunistycznych Dzień Dziecka był szczególnie świętowany, w NRD było to święto hucznie obchodzone, podczas gdy w ówczesnych Niemczech Zachodnich (RFN) było prawie nieznane. Dopiero po upadku komunizmu i połączeniu Niemiec w 1990r. Dzień Dziecka stał się oficjalnym świętem na terenie całgo kraju.
  Dzień Dziecka we Francji i we Włoszech, to jednocześnie dzień rodziny, obchodzony 6 stycznia w nawiązaniu do Święta Trzech Króli, którzy przybyli do stajenki i złożyli podarunki maleńkiemu Jezusowi. Dla uczczenia tego dnia 6 styczeń to również dzień, w którym rodzice obdarowują prezentami swoje dzieci. Piecze się wtedy specjalne ciasto zawierające "wróżbę", którym częstowane są dzieci. Dziecko oprócz ciasta otrzymuje koronę "króla" lub "królowej".
  Z kolei w Turcji Dzień Dziecka obchodzony jest 23 kwietnia. Jest to jednocześnie Święto Niepodległości - rocznica utworzenia w 1920r. niezależnej Republiki Tureckiej. Jej twórca, Mustafa Kemal Atatürk, postanowił właśnie ten dzień zadedykować dzieciom podkreślając tym samym, że są one przyszłością narodu. Tego dnia dzieci, podobnie jak w Polsce, zasiadają w parlamencie.
  Na Węgrzech święto dzieci obchodzone jest w ostatnią niedzielę maja, w Argentynie w drugą niedzielę sierpnia, natomiast w Australii w czwartą środę października.
  W Paragwaju święto dzieci obchodzone jest 16 sierpnia, w dniu smutnej rocznicy bitwy o Acosta Nu (1869, wojna paragwajska), podczas której zginęło wiele dzieci (w czasie całego konfliktu życie straciło kilkadziesiąt tysięcy dzieci).
  W niezwykły sposób wygląda święto dzieci w Japonii.
  Święto chłopców obchodzone jest oficjalne od 1948r., zwane odtąd Kodomo-no hi, jednak istnieje w Japonii już od wieków. Wywodzi się ze święta chłopców, zwanego Tango-no Sekku, świętowanego 5 dnia piątego miesiąca, czyli 5 maja. W tym dniu rodzice przygotowują z papieru bądź tkaniny latawce w kształcie karpia zwanego Koinobori i wywieszają je na długich masztach przed domem. Czarny karp symbolizuje ojca, czerwony - matkę, zaś niebieski - syna. Ilość karpi niebieskich na maszcie wynika z liczby potomków męskich w rodzinie, z którymi utożsamiana jest siła karpi. Ryba ta, zgodnie z japońskimi tradycjami i religią, to symbol siły, odwagi i niezwykłej determinacji, gdyż może płynąć pod prąd nawet szybkich strumieni i wodospadów. Według japońskich legend celem karpia jest przemiana w smoka, którego z kolei cechuje niezwykła dobroć. Stawiając maszty z karpiami rodzice składają zatem swoiste życzenia pomyślności swoim dzieciom, by tak jak te ryby były równie odważne i dzielnie szły przez życie. Wewnątrz domu ustawiane są natomiast figurki i lalki przedstawiające słynnych bohaterów. Na terenie całej Japonii organizowane są imprezy, które mają na celu uczczenie dziecięcego święta.
  Z kolei tradycyjne święto dziewczynek obchodzone jest trzeciego dnia trzeciego miesiąca, czyli 3 marca. 3 marzec to Festiwal Lalek lub Festiwal Dziewcząt. Jest to dzień modlitwy za zdrowie i szczęście dziewczynek. Rodzice dziewcząt układają w ten dzień papierowe lalki, ubrane w tradycyjne stroje japońskie.


  30 kwietnia obchodzony jest Światowy Dzień Sprzeciwu wobec Bicia Dzieci. Ma przekonać rodziców i opiekunów, by zrezygnowali ze stosowania kar cielesnych. Po raz pierwszy taki dzień zorganizowała w USA w 1998r. amerykańska organizacja EPOCH (ang. End Physical Punishment of Children) jako Dzień Bez Kar Cielesnych (ang. SpankOut Day).

  25 maja obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Dzieci Zaginionych (ang. Missing Children’s Day). Dzień ten obchodzony jest w krajach Unii Europejskiej i w Stanach Zjednoczonych. W Polsce organizowany jest od 2003r. przez Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych ITAKA.
  Głównym celem Międzynarodowego Dnia Dzieci Zaginionych jest zwrócenie uwagi na problem zaginionych dzieci. Fundacja ITAKA chce także przypominać o potrzebie działań profilaktycznych. Ilość zaginięć dzieci może się obniżyć tylko w efekcie konsekwentnych i długofalowych działań realizowanych przez instytucje europejskie, agendy rządowe, szkoły, organizacje społeczne, policję.
  W 2009r., z okazji 10-tych urodzin, fundacja ITAKA otworzyła nowy program: 116 000 - telefon w sprawie zaginionego dziecka. Numer udostępniła i wspiera Telekomunikacja Polska.

  4 czerwca obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Dzieci Będących Ofiarami Agresji (ang. International Innocent Child Abuse Victim Day). Doroczne obchody tego dnia postanowiło ustanowić Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 19 sierpnia 1982r. na specjalnej sesji na temat kwestii palestyńskiej, wstrząśnięte ogromną liczbą palestyńskich i libańskich dzieci zabitych podczas dokonywanych przez Izrael aktów agresji.

  12 czerwca obchodzony jest Światowy Dzień Walki z Pracą Dzieci (ang. World Day Against Child Labour). Dzień został ustanowiony w 2002r. z inicjatywy Międzynarodowej Organizacji Pracy (ang. International Labour Organization, ILO). Ma to być czas refleksji nad takimi tematami jak najniższy wiek dopuszczenia do zatrudnienia, zakaz oraz natychmiastowe działanie na rzecz eliminowania najgorszych form pracy dzieci.

  16 czerwca obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Dziecka Afrykańskiego (ang. Day of the African Child). Inicjatorem obchodów jest Organizacja Jedności Afrykańskiej oraz UNICEF. Dzień ten przypomina masakry dzieci w Soweto koło Johannesburga w RPA, dokonane w 1976r. przez tamtejszy reżim rasistowski, gdy tysiące dzieci murzyńskich wyszło 16 czerwca na ulicę w proteście przeciw niskiemu poziomowi edukacji i żądając prawa do nauki w swoim języku. Policja zastrzeliła wtedy wiele chłopców i dziewcząt, a w ciągu kolejnych dwóch tygodni zajść zabiła w sumie ponad sto osób, a ponad tysiąc zraniła.


  12 sierpnia obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Młodzieży (ang. International Youth Day, IYD).
  Z kolei z inicjatywy Jana Pawła II w 1985r. zapoczątkowane zostały Światowe Dni Młodzieży. Są to odbywające się co dwa-trzy lata spotkania młodych katolików z papieżem, organizowane w formie religijnego festiwalu, skupiające młodych z całego świata, którzy chcą wspólnie spędzić czas i modlić się. Natomiast w pozostałych latach, w Niedzielę Palmową organizowany jest Światowy Dzień Młodzieży w każdej diecezji, gdzie młodzież spotyka się ze swoimi biskupami.

  19 listopada obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Zapobiegania Przemocy wobec Dzieci (ang. World Day for Prevention of Child Abuse). Obchodzony od 2000r. dzień organizowany jest przez Fundację Światowego Szczytu Kobiet (ang. Women's World Summit Foundation, WWSF), działającą przy ONZ. W szczególności obchody mają nawiązywać do artykułu 34 Konwencji o Prawach Dziecka, zgodnie z którym "Państwa-Strony zobowiązują się do ochrony dzieci przed wszelkimi formami wyzysku seksualnego i nadużyć seksualnych."

  20 listopada, w rocznicę uchwalenia Deklaracji Praw Dziecka (1959) oraz Konwencji Praw Dziecka (1989), obchodzony jest Powszechny Dzień Dziecka, ustanowiony przez ONZ. Zgromadzenie Ogólne zaleciło wszystkim państwom organizowanie obchodów i zaapelowało, aby wykorzystać ten dzień do propagowania idei braterstwa i zrozumienia pomiędzy dziećmi całego świata oraz do promowania działań na rzecz ich pomyślnego rozwoju. Jednocześnie Zgromadzenie wystąpiło z sugestią, aby każde państwo organizowało obchody w dniu, który uzna za właściwy.



(Źródła: Wikipedia, Święta, Encyklopedia PWN, Przedszkole w Trzemesznie, SP3 w Lubaniu, Kuratorium Oświaty w Katowicach, Wiem, Dziecko krzywdzone; fotografie dzieci: Anne Geddes)


Tel.: (56) 46 82 777
Email: zs_orsza@op.pl
Logowanie
Nazwa
Hasło

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się
Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło