FB BIP
 
OGŁOSZENIA
 
NOWOŚCI NA STRONIE
 
NAJNOWSZE ZDJĘCIE
W galerii
znajduje się
10303 fotografii
posegregowanych
latami
lub w albumach
tematycznych...

 
Nawigacja
V. Święta   Ratownictwo medyczne, pierwsza pomoc


Ratownictwo medyczne, pierwsza pomoc

  Medycyna ratunkowa jest podstawową specjalizacją medyczną.
  Medycyna ratunkowa jest dziedziną medycyny mającą zastosowanie w szpitalnych oddziałach ratunkowych, na miejscu wypadku (w zmienionej formie) i we wszystkich przypadkach nagłych zachorowań.
  Medycyna ratunkowa skupia się na diagnostyce i leczeniu ostrych zachorowań i urazów wymagających natychmiastowej pomocy. Choć zwykle nie prowadzą długoterminowej opieki, lekarze medycyny ratunkowej i pozostały personel pogotowia ratunkowego podejmują działania mające wpływ na długoterminowe rokowanie chorego.


  Pogotowie ratunkowe to jedna z jednostek organizacyjnych w systemie opieki zdrowotnej. Pogotowie ratunkowe świadczy usługi medyczne głównie poprzez niesienie pierwszej pomocy - w ramach ratownictwa medycznego, prowadzi ambulatoria oraz transport chorych.
  Najczęściej pracującymi lekarzami w pogotowiu ratunkowym są lekarze anestezjolodzy, chirurdzy i lekarze medycyny ratunkowej, posiadający już specjalizację lub specjalizujący się w jednej z tych dziedzin. Należy zaznaczyć, że na prowincji nadal powszechnie zatrudniani są lekarze innych specjalności, w trakcie specjalizacji - w wypadku niedoborów specjalistów . Występują oni w czteroosobowych składach karetek specjalistycznych, wraz z pielęgniarkami, ratownikami medycznymi oraz kierowcami.
  Oprócz lekarzy w karetkach pogotowia można spotkać zespoły podstawowe, w skład których wchodzi trzyosobowa, zredukowana załoga bez lekarza, dowodzona przez ratownika medycznego lub pielęgniarkę systemu. Średni personel medyczny reprezentują ponadto pielęgniarki, w tym posiadające specjalizację w dziedzinie anestezjologii oraz ratownictwa. Do niedawna szeroko opierano się na sanitariuszach, obecnie stopniowo zastępowanych przez ratowników medycznych.


Rodzaje pogotowia ratunkowego

  Pogotowie Ratunkowe, inaczej Ratownictwo Medyczne (Państwowe Ratownictwo Medyczne) to system, powołany w celu ratowania życia i zdrowia ludzkiego.
  W skład systemu wchodzą przede wszystkim centra powiadamiania ratunkowego (CPR), zespoły ratunkowe pogotowia ratunkowego (karetki typu "S" i "P" oraz "R" i "W"), Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (LPR), straż pożarna (w ramach pomocy przedmedycznej). Zespoły Ratownictwa Medycznego oznaczone są znakiem Państwowego Ratownictwa Medycznego, ponadto na ambulansach znajduje się oznaczenie typu zespołu ratunkowego - litery "S" lub "P" w okręgu, a do końca 2010r. również odpowiednio "R" i "W".
  Centrum Powiadamiania Ratunkowego (CPR) działa w systemie ratownictwa medycznego i krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego. Głównym zadaniem CPR jest przyjmowanie zgłoszeń, analizowanie ich i wysyłanie przez dyspozytorów w miejsca zagrożeń odpowiednich służb. W CPR najczęściej działają razem służby dyspozytorskie straży pożarnej i pogotowia ratunkowego.

  Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (LPR) to samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podległy Ministrowi Zdrowia, wykonujący w polskim systemie opieki zdrowotnej zadania z zakresu ratownictwa medycznego i transportu sanitarnego.
  Bazy LPR w Polsce noszą nazwę HEMS, (ang. Helicopter Emergency Medical Service, pol. Śmigłowcowa Służba Ratownictwa Medycznego). Obecnie LPR dysponuje 17 bazami stałymi i 1 czasową. Od 2010r. liczba baz ma się zwiększyć.
  W Polsce bazy Śmigłowcowej Służby Ratownictwa Medycznego (HEMS) znajdują się w następujących miastach: Białystok, Bydgoszcz, Gdańsk, Gliwice, Kielce, Koszalin, Kraków, Lublin, Łódź, Olsztyn, Płock, Poznań, Sanok, Suwałki, Szczecin, Warszawa, Wrocław, Zielona Góra.

  Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (WOPR) to polska organizacja skupiająca ratowników wodnych. WOPR jest specjalistycznym stowarzyszeniem o zasięgu ogólnokrajowym, powstałym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej z dnia 11 kwietnia 1962r., uzyskało osobowość prawną 9 października 1967r. na podstawie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych. Zostało włączone do systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego ustawą z dnia 8 września 2006r.
  WOPR jest członkiem Federacji Ratownictwa Wodnego (ang. International Life Saving, ILS), międzynarodowej organizacji zrzeszającej ratowników.

Historia ratownictwa wodnego w Polsce


  Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (TOPR) to ochotnicza organizacja (stowarzyszenie) zajmująca się ratownictwem górskim na obszarze polskich Tatr.
  Aby zostać ratownikiem tatrzańskim, należy przejść okres próbny trwający od 1,5 roku do 3 lat. Trzeba wykazać się doskonałą znajomością topografii Tatr, a także praktycznymi umiejętnościami w dziedzinie wspinania, speleologii, narciarstwa, ratownictwa i autoasekuracji. Po zakończeniu szkolenia ratownik składa przysięgę na ręce naczelnika.




  Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (GOPR) to organizacja prowadząca akcje ratownicze, szkolenia i zapobiegająca wypadkom na terenach górskich Polski. Powstało w 1952r. w Zakopanem na bazie Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego.
  GOPR tworzy 7 grup regionalnych: Beskidzka, Bieszczadzka, Jurajska, Karkonoska, Krynicka, Podhalańska, Wałbrzysko-Kłodzka.



  Harcerskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe ZHR (HOPR) jest wyodrębnioną i wyspecjalizowaną stałą służbą, zajmującą się medycyną ratunkową, wchodzącą w skład Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej.
  HOPR zrzesza w patrolach i drużynach ratowniczych (jednostkach ratowniczych) osoby posiadające kwalifikacje ratowników przedmedycznych lub kwalifikacje osób uprawnionych do podejmowania medycznych działań ratowniczych, a także osoby zdobywające te kwalifikacje.




Rodzaje zespołów Pogotowia Ratunkowego

  *  Zespoły ratownictwa medycznego:
      S - Zespół wyjazdowy specjalistyczny, do 2010r. również zespół reanimacyjny R - co najmniej trzy osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny,
      P - Zespół wyjazdowy podstawowy, do 2010r. również zespół wypadkowy W - co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych,
      N - Zespół wyjazdowy neonatologiczny, przewożący dzieci do pierwszego roku życia.
      -  w skład powyższych zespołów wchodzi dodatkowo kierowca-sanitariusz w przypadku, gdy żaden z członków zespołu nie posiada prawa jazdy kategorii B oraz nie spełnia warunków, o których mowa w art. 95a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.

  *  Podstawowa Opieka Zdrowotna:
      OL - Zespół wyjazdowy ogólnolekarski - co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych w tym lekarz,
      T - Zespół wyjazdowy transportowy - co najmniej jedna osoba uprawniona do wykonywania medycznych czynności ratunkowych,
      -  w skład powyższych zespołów wchodzi dodatkowo kierowca-sanitariusz w przypadku, gdy żaden z członków zespołu nie posiada prawa jazdy kategorii B oraz nie spełnia warunków, o których mowa w art. 95a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.


Pojazdy ratunkowe
  *  ambulans, nazywany także karetką pogotowia - środek transportu przeznaczony do przewozu chorych lub rannych,
  *  łódź ratownicza - łódź stosowana do prowadzenia przybrzeżnych akcji ratunkowych,
  *  śmigłowiec ratunkowy - mają wyposażenie i obsadę podobną jak specjalistyczny ambulans reanimacyjny; używane są często jako pomoc dla obciążonych zespołów pogotowia ratunkowego lub w przypadkach wymagających natychmiastowego transportu rannego do specjalistycznego ośrodka.





» 29 czerwca - Dzień Ratownika WOPR

  W 1927r. Komisja Ratownictwa, działająca przy Polskim Związku Pływackim, z siedzibą w Siemianowicach, dla popularyzacji idei ratownictwa wodnego ustaliła dzień 29 czerwca jako Dzień Ratownika. Z inicjatywy Komisji zorganizowano w Polsce kilka pokazów ratowania tonących w Bydgoszczy i Grudziądzu.
  Data nie jest przypadkowa. Tego dnia Kościół katolicki uroczyście obchodzi Dzień Świętego Piotra, który jest patronem m.in. WOPR-u.
  Święto aktywnie jest obchodzone przez ratowników i osoby sympatyzujące, zaprzyjaźnione, którym idea ratowania ludzi w wodzie nie jest obca. Odbywają się imprezy kameralne, a także festyny, gdzie propaguje się ratownictwo.


"W górach chodź zawsze tak,
aby nie gubić znaków."
(Karol Wojtyła)


» 10 sierpnia - Dzień Przewodników i Ratowników Górskich

  Na dzień 10 sierpnia przypadają imieniny św. Wawrzyńca Laurentiusa. Tego dnia w 1681r. na wierzchołku Śnieżki poświęcono nowobudowaną kaplicę pod wezwaniem tego świętego. Ta górska kaplica stała się zaraz celem pielgrzymek i odpustów organizowanych pięć razy w roku. Pielgrzymki wiernych i wycieczki ciekawskich na szczyt Śnieżki stały się podwaliną rodzącej się turystyki górskiej w Sudetach.
  Dokładnie trzysta lat od momentu poświęcenia kaplicy, w 1981r. jeleniogórscy przewodnicy sudeccy podjęli inicjatywę włączenia się w uroczyste obchody rocznicy zbudowania kaplicy. Zdecydowano o umieszczeniu w przedsionku świątyni tablicy okolicznościowej i obrano św. Wawrzyńca patronem przewodników górskich. Dzień 10 sierpnia uchwalono zaś Dniem Przewodników.
  Od tego czasu dotychczasowe skromne uroczystości typowo sakralne nabrały charakteru masowego i ogólnoturystycznego - Święta Ludzi Gór. Na msze odpustowe ku czci św. Wawrzyńca corocznie przybywają dostojnicy kościelni i cywilni oraz rzesze pielgrzymów, a także zwyczajnych turystów. Nikt nikomu nie rozsyła oficjalnych zaproszeń, a święto nie jest przekładane na inny dzień, zawsze obchodzone jest 10 sierpnia.


» 13października - Dzień Ratownictwa Medycznego

  Święto polskiego ratownictwa medycznego zostało powołane ustawą z 8 września 2006r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
  Rozdział 1, Art. 9. Ustanawia się dzień 13 października Dniem Ratownictwa Medycznego.
  Patronem tego corocznego święta jest bł. Gerard.





  Mówiąc o ratownictwie medycznym, nie sposób nie wspomnieć o pierwszej pomocy oraz związanych z tym pojęciem organizacjach i obchodach.



» 8 maja - Światowy Dzień Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca (ang. World Red Cross Red Crescent Day)

  Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca (ang. International Red Cross and Red Crescent Movement) to międzynarodowy ruch humanitarny, zrzeszający około 97 milionów wolontariuszy na całym świecie, stworzony aby chronić ludzkie zdrowie i życie, zapewniać szacunek dla istoty ludzkiej oraz by łagodzić i zapobiegać ludzkiemu cierpieniu, odrzucając jednocześnie dyskryminację opartą na pochodzeniu narodowościowym, rasowym, klasowym, przekonaniach religijnych, czy politycznych.

  Często używany termin Międzynarodowy Czerwony Krzyż jest właściwie terminem nieprawidłowym, gdyż nie istnieje jedna organizacja nosząca tę nazwę. W rzeczywistości ruch tworzy kilkanaście organizacji, które są od siebie niezależne, lecz zjednoczone w ruchu pod wspólnymi zasadami, celami, symbolami, statutami, oraz zarządzającymi organami. W skład ruchu wchodzą:
1. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (ang. International Committee of the Red Cross, ICRC) - będący strażnikiem prawa humanitarnego konfliktów zbrojnych, i który może składać skargi do Komitetu Praw Człowieka ONZ oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
2. Międzynarodowa Federacja Towarzystw Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca (ang. International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies, IFRC)
3. Stowarzyszenia krajowe Czerwonego Krzyża, Czerwonego Półksiężyca (w większości państw muzułmańskich) i Czerwonej Gwiazdy Dawidowej (w Izraelu)

  Podstawową misją Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca jest zapobieganie i łagodzenie cierpienia ludzkiego oraz ochrona ludzkiej godności, bez jakiejkolwiek dyskryminacji dotyczącej narodowości, rasy, płci, przekonań religijnych lub politycznych. W wypełnianiu swojej misji Czerwony Krzyż i Czerwony Półksiężyc podejmuje przede wszystkim takie zadania jak:
  *  ochrona życia i zdrowia,
  *  zapewnienie poszanowania istoty ludzkiej, zwłaszcza podczas konfliktów zbrojnych i w innych krytycznych sytuacjach,
  *  praca na rzecz zapobiegania chorobom i rozwijanie pomocy społecznej,
  *  aktywizowanie pracy wolontariuszy i stała gotowość do niesienia pomocy,
  *  budowa uniwersalnego poczucia solidarności ze wszystkimi, którzy potrzebują ochrony i pomocy.
  Statut, wspólny dla wszystkich części składowych Ruchu CK i CP, określa następująco jego wspólną misję:

  Stowarzyszenia krajowe Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża i Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca stanowią łącznie światowy ruch humanitarny, którego posłannictwem jest zapobieganie ludzkim cierpieniom i łagodzenie ich wszędzie, gdzie one występują, ochrona życia i zdrowia oraz działanie na rzecz poszanowania istoty ludzkiej, zwłaszcza w czasie konfliktu zbrojnego i w innych sytuacjach zagrożenia, praca na rzecz zapobiegania chorobom oraz podnoszenia zdrowotności i opieki społecznej, popieranie dobrowolnego niesienia pomocy oraz stałej gotowości członków Ruchu do niesienia pomocy, jak również powszechnego poczucia solidarności z tymi, którzy potrzebują pomocy i ochrony ze strony Ruchu.

Poprzez swą działalność humanitarną i upowszechnianie swoich ideałów Ruch CK i CP wspiera trwały pokój, który nie może być rozumiany po prostu jako stan bez wojny, lecz jako dynamiczny proces współpracy między wszystkimi państwami i narodami, współpracy opartej na poszanowaniu wolności, niepodległości i suwerenności narodów, równości praw człowieka, jak również na sprawiedliwym i równym podziale zasobów dla zaspokajania potrzeb narodów. "Miłosierdzie wśród walki" ("Inter arma caritas") oraz "Przez humanitaryzm do pokoju" ("Per humanitatem ad pacem") - to dewizy wyrażające wspólne ideały Ruchu CK i CP.

  Podstawowe Zasady:
  *  humanitaryzm - człowieczeństwo, ochrona życia, zdrowia i poszanowanie ludzkiej godności i praw człowieka,
  *  bezstronność - pomoc udzielana bez rozróżnienia wszystkim stronom konfliktu, najpierw najbardziej potrzebującym,
  *  neutralność - brak stanowiska w sporach: religijnych, rasowych, politycznych itp.,
  *  niezależność - niezależność od państwa w granicach prawa,
  *  dobrowolność - przynależność do organizacji jest dobrowolna, nieprzymusowa,
  *  jedność - w każdym z krajów istnieje tylko jedna organizacja działająca w ramach Czerwonego Krzyża lub Czerwonego Półksiężyca,
  *  powszechność - wszystkie stowarzyszenia są równe, Czerwony Krzyż i Czerwony Półksiężyc stara się być obecny na całym świecie.

  Cele organizacji:
  *  opieka nad rannymi, chorymi i jeńcami w czasie wojny,
  *  pomoc ofiarom klęsk żywiołowych, wypadków i epidemii w okresie pokoju,
  *  wizytuje obozy dla uchodźców i internowanych,
  *  opieka nad uchodźcami,
  *  jest źródłem informacji o jeńcach,
  *  organizowanie kursów ratowniczych, szkolenia sanitariuszy,
  *  szerzenie oświaty zdrowotnej,
  *  organizowanie krwiodawstwa.


» Maj - Tydzień PCK

  Polski Czerwony Krzyż (PCK) to najstarsza polska organizacja humanitarna będąca członkiem Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca. Zajmuje się udzielaniem pomocy humanitarnej w czasie klęsk i wojen, pomocą socjalną, nauką pierwszej pomocy, prowadzeniem zabezpieczeń medycznych imprez masowych, propagowaniem idei honorowego krwiodawstwa, rozpowszechnianiem znajomości międzynarodowego prawa konfliktów zbrojnych.

Oficjalny folder informacyjny PCK


» 14 czerwca - Światowy Dzień Krwiodawcy (ang. World Blood Donor Day)

  Światowy Dzień Krwiodawcy powstał na bazie Światowego Dnia Zdrowia w 2000r., który odbył się pod hasłem Bezpieczeństwo krwi zaczyna się ode mnie. Dzień ten jest kontynuacją Międzynarodowego Dnia Krwiodawcy organizowanego corocznie od 1995r. przez Międzynarodową Federację Organizacji Dawców Krwi. Data 14 czerwca nie została wybrana przypadkowo, ponieważ jest to dzień urodzin Karla Landsteinera, który za odkrycie układu grupowego krwi ABO został nagrodzony nagrodą Nobla. Dzień ustanowiły trzy największe organizacje: Międzynarodowa Federacja Czerwonego Krzyża i Półksiężyca, Międzynarodowa Federacja Organizacji Krwiodawców, Międzynarodowe Towarzystwo Transfuzji Krwi. Do powyższych organizacji przyłączyła się także Światowa Organizacja Zdrowia, która jest jednym ze sponsorów tego przedsięwzięcia.
  Światowy Dzień Krwiodawcy jest okazją, aby wszystkim tym, którzy honorowo oddają krew, podziękować za ich czas, poświęcenie oraz wkład w ratowanie zdrowia i życia ludzkiego. Ponadto, obchody mają się przyczynić do zwiększenia świadomości społecznej na temat krwiodawstwa.

Leczenie krwią i jej składnikami w Polsce
World Blood Donor Day
World Blood Donor Day - WHO

  W Polsce obchodzi się go jako Krajowy Dzień Krwiodawcy. Ponadto od 1972r. w dniach 22-26 listopada odbywają się w naszym kraju Dni Honorowego Krwiodawstwa PCK.


» 2.niedziela września - Światowy Dzień Pierwszej Pomocy (ang. World First Aid Day)

  Światowy Dzień Pierwszej Pomocy został ogłoszony w 2000r. przez Międzynarodową Federację Towarzystw Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca (IFRC) i przebiega pod patronatem WHO. Jest to dzień, w którym szczególnie wspomina się o istocie umiejętności udzielania pomocy w sytuacjach będących zagrożeniem dla ludzkiego zdrowia lub życia, na co dzień i w sytuacjach kryzysowych.
  Przy okazji Światowego Dnia Pierwszej Pomocy w 2010r. IFRC pokusiło się o wykonanie raportu Pierwsza pomoc dla bezpieczniejszej przyszłości: Europa pod lupą. Zawiera on 10 dokumentów rekomendacji, dzięki którym nauka pierwszej pomocy będzie bardziej znana i dostępna na kontynencie europejskim. Rekomendacje te są już wykorzystywane w innych krajach świata.
  Podczas obchodów tego dnia w Polsce w różnych miastach można zobaczyć pokazy pierwszej pomocy przedmedycznej z udziałem ratowników, strażaków i policji, organizowane przez władze miast. Zwykle też można wziąć udział w kursie pierwszej pomocy, nawet za darmo. Dodatkowo odbywają są zawody i turnieje w udzielaniu pierwszej pomocy, jak również konkursy wiedzy z tej dziedziny. Na niektórych basenach i kąpieliskach istnieje możliwość obserwowania i nauczenia się techniki ratowania tonących.

  Polski Czerwony Krzyż często i od wielu lat prowadzi działalność szkoleniową z zakresu pierwszej pomocy, zgodną z wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji. Kursy pierwszej pomocy cieszą się szczególnym zainteresowaniem wśród młodzieży, co jest godnym pochwały zjawiskiem.
  Warto uzupełnić swoją wiedzę o podstawowe wskazówki, mogące uratować kiedyś np. życie najbliższych. Organizacje takie jak: Polski Czerwony Krzyż, Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, Maltańska Służba Medyczna przeprowadzają szkolenia podstawowe z pierwszej pomocy, często za darmo. W każdym większym mieście są oddziały PCK i MSM, w których można dowiedzieć się, kiedy i gdzie będą organizowane najbliższe kursy. Udzielania pierwszej pomocy każdy powinien się uczyć już od najmłodszych lat, doskonalić ją i aktualizować wiedzę, tak aby w razie potrzeby nieść pomoc w miarę umiejętnie.
  W Polsce mistnieje obowiązek udzielania pierwszej pomocy, który jest prawnie uregulowany. Nieudzielenie pomocy osobie znajdującej się w zagrożeniu zdrowia lub życia jest karalne, na podstawie artykułu 162 Kodeksu Karnego:

  §1. Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
  §2. Nie popełnia przestępstwa, kto nie udziela pomocy, do której jest konieczne poddanie się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach, w których możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej.

  Pamiętać należy, że prawo chroni ratujących. Samo wezwanie służb ratowniczych już jest pierwszą pomocą. Strach przed "fizycznym" udzieleniem pomocy zwykle się minimalizuje wtedy, gdy dysponuje się podstawową wiedzą i umiejętnościami z zakresu ratownictwa.

  Pierwsza pomoc to zespół czynności wykonywanych w razie wypadku, urazu lub nagłego ataku choroby w celu ochrony życia lub zdrowia poszkodowanego oraz zminimalizowania niekorzystnych następstw, zanim możliwe będzie udzielenie specjalistycznej pomocy medycznej po przewiezieniu do szpitala.
  Rozróżnia się:
  *  pierwszą pomoc, definiowaną jako zespół czynności ratunkowych wykonywanych przez osoby znajdujące się na miejscu zdarzenia,
  *  kwalifikowaną pierwszą pomoc prowadzoną przez ratownika w ramach wykonywanej pracy lub każdego innego przypadku zagrożenia zdrowia lub życia, jakiego był świadkiem,
  *  medyczne czynności ratunkowe wykonywane przez lekarza lub ratownika medycznego, najczęściej w wyniku interwencji pogotowia ratunkowego lub na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym.


  Łańcuch ratunkowy jest zespołem czynności ratowniczych zazębiających się i dających większe rokowania na przeżycie poszkodowanego:
  W zakres pierwszej pomocy przedmedycznej wchodzą takie czynności jak (istotna kolejność):
1. zabezpieczenie miejsca wypadku,
2. sprawdzenie stanu poszkodowanego (podstawowych funkcji życiowych - krążenia, oddechu i świadomości, zlokalizowanie odniesionych urazów),
3. zapewnienie sobie pomocy, wezwanie pogotowia ratunkowego lub innych specjalistycznych służb ratowniczych,
4. prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej, zatamowanie krwotoków i działanie przeciwwstrząsowe,
5. wykonanie pozostałych/innych czynności ratunkowych, zależnych od stanu poszkodowanego,
6. ułożenie poszkodowanego w pozycji bezpiecznej (jedynie jeżeli poszkodowany jest nieprzytomny).
  Ze względu na brak specjalistycznego wykształcenia świadek zdarzenia u poszkodowanego zajmuje się tylko tym, co najważniejsze, udziela tylko niezbędnej pomocy.

Pierwsza pomoc - PCK
Ratujemy i Uczymy Ratować - WOŚP
Maltańska Służba Medyczna - mapa oddziałów

Pierwsza pomoc
Pierwsza pomoc przedmedyczna
Pierwsza pomoc
Pierwsza pomoc i Ty
Z nami bezpiecznie
Społeczne Stowarzyszenie Ratownicze



(Źródła: Wikipedia, PTTK Sudety Zachodnie, Centrum Myśli JPII, Onet.pl, We dwoje)





Obejrzyj filmy na temat udzielania pierwszej pomocy w różnych sytuacjach oraz dotyczące numerów alarmowych, a następnie zagraj w grę "Pierwsza pomoc" i sprawdź swoją wiedzę zarówno w zakresie znajomości numerów, jak i udzielania pierwszej pomocy w przypadku nagłego zatrzymania krążenia.

Na zakończenie obejrzyj też film przedstawiający słynnego Mr Bean'a przeprowadzającego defibrylację, czyli... jak tego NIE ROBIĆ!!!



Przepisy dotyczące pierwszej pomocy

Przepisy kodeksu karnego oraz kodeksu wykroczeń nakładają obowiązek udzielenia pierwszej pomocy w pewnych okolicznościach. Kodeks karny dotyczy wszystkich tych sytuacji, w których istnieje konieczność niesienia pierwszej pomocy, natomiast kodeks wykroczeń dotyczy sytuacji związanych z ruchem drogowym.
W czasie kursu bhp dość szczegółowo omawia się przepisy związane z tą tematyką. W kodeksie karnym w artykule 162 paragraf 1 określone zostało przestępstwo nieudzielania pierwszej pomocy. Przepis ten stanowi, że każdy, kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, a mógł jej udzielić bez narażania siebie albo innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Jednocześnie ten sam przepis wskazuje na sytuacje, w których przestępstwo nieudzielania pierwszej pomocy nie zostaje popełnione. Są to sytuacje kiedy udzielenie pomocy byłoby związane z koniecznością poddania się zabiegowi lekarskiemu oraz sytuacje kiedy nieudzielanie pierwszej pomocy nastąpiło w warunkach, w których możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej.
W kodeksie wykroczeń także została wskazana sankcja za nieudzielanie pierwszej pomocy. Kierowca pojazdu, będący uczestnikiem wypadku drogowego nie udzielając niezwłocznej pomocy ofierze wypadku naraża się na karę aresztu lub grzywny.

Krwotok z nosa

Krwotok z nosa to dolegliwość, z którą większość z nas choć raz miała styczność w swoim życiu. Pojawia się on najczęściej w wyniku urazu mechanicznego (np. uderzenie nosem w twardy przedmiot) lub w wyniku niektórych chorób.
Choć najczęściej wygląda bardzo groźnie, krwotok z nosa w większości sytuacji nie zagraża życiu czy zdrowiu osoby poszkodowanej. W sporadycznych przypadkach krwawienie jest na tyle obfite bądź długotrwałe, że wymaga wizyty u laryngologa bądź – w skrajnych, wyjątkowych przypadkach - wezwania pogotowia ratunkowego. Z reguły krwotok zlokalizowany jest w przedniej części jamy nosowej i udaje się go opanować za pomocą prostych czynności z zakresu pierwszej pomocy.
Spróbujmy je przybliżyć: przede wszystkim należy usiąść i pochylić głowę do przodu. Osoby poszkodowane mają niekiedy tendencję do odchylania głowy do tyłu, co jest błędem. Krew ścieka wtedy do przełyku, co może wywołać torsje lub nawet zakrztuszenie. Następnie, jeśli to konieczne, należy delikatnie wydmuchać nos. Tamowanie krwotoku polega na utrzymywaniu pozycji pochylonej i jednoczesnym uciskaniu skrzydełek nosa za pomocą palca wskazującego i kciuka. Krwawienie powinno ustąpić w ciągu kilku minut. Aby zwiększyć komfort poszkodowanego, można przyłożyć mu do karku zimny kompres.
Pamiętajmy, że w razie udzielania przez nas pierwszej pomocy osobie, która ma krwotok z nosa, powinniśmy dla własnego bezpieczeństwa unikać kontaktu z krwią.
Może się zdarzyć, że osoba poszkodowana nagle traci przytomność. W takiej sytuacji należy w pierwszej kolejności zabezpieczyć osobę, układając ją w pozycji bezpiecznej.
Jak widać, pomoc poszkodowanemu w sytuacji krwotoku z nosa jest dosyć prosta. Pamiętajmy jednak, że tylko praktyka czyni mistrza. Wiele organizacji i fundacji organizuje darmowe szkolenia i kursy z pierwszej pomocy. Warto z nich skorzystać i nauczyć się ratować życie - dla bezpieczeństwa Twoich najbliższych!

Krwotok zewnętrzny

Krwotok zewnętrzny powstaje najczęściej na skutek mechanicznego uszkodzenia tkanek ciała i naczyń krwionośnych. Jest to stan zagrożenia życia, gdyż przerwanie żył czy tętnic powoduje silny wypływ krwi, co może w konsekwencji doprowadzić do śmierci poszkodowanego. Stąd znajomość zasad pierwszej pomocy w przypadku krwotoku jest niezwykle istotna.
Krwotoki, ze względu na rodzaj uszkodzonej tkanki, dzielimy na tętnicze, żylne i włośniczkowe. Te ostatnie są spowodowane przez drobne skaleczenia czy otarcia i zwykle nie stanowią bezpośredniego zagrożenia. Pierwsza pomoc sprowadza się do oczyszczenia rany i jej zabezpieczenia plastrem czy jałowym opatrunkiem.
Najgroźniejsze dla życia są krwotoki tętnicze i żylne, gdyż powodują dość szybką utratę krwi. Pierwsza pomoc poszkodowanemu polega na założeniu na ranę opatrunku uciskowego. Na zranione miejsce nakładamy najpierw jałowy materiał opatrunkowy, a następnie mocujemy go za pomocą bandaża. Po nałożeniu kilku zwojów dokładamy materiał uciskowy (np. zwiniętą rolkę bandaża lub twardy przedmiot) w celu lepszego ucisku materiału opatrunkowego na ranę. Całość ciasno bandażujemy. Jeśli rana przesiąka krwią możemy dołożyć kolejną warstwę bandaża. W przypadku krwotoku z kończyn możemy unieść je do góry (powyżej serca), aby zmniejszyć krwawienie. Powyższe metody postępowania powinny okazać się skuteczna w przypadku krwotoku z żyły lub małej tętnicy.
Nagły ubytek krwi może doprowadzić do wstrząsu i śmierci. Dlatego w przypadku intensywnego krwotoku należy wezwać pogotowie ratunkowe (nr 999 lub 112) oraz ułożyć poszkodowanego w pozycji przeciwwstrząsowej, tj. w pozycji leżącej na plecach z nogami uniesionymi na wysokość ok. 30 centymetrów nad podłożem (o ile nie ma przeciwwskazań w rodzaju urazu kręgosłupa, głowy itd. ).
UWAGA:
Powszechnie funkcjonuje przekonanie, że w przypadku intensywnego krwotoku należy stosować opaskę uciskową. To błąd! Opaskę uciskową stosuje się niemal wyłącznie w przypadku amputacji kończyny lub wtedy, gdy inne sposoby tamowania krwotoku zawiodą. W innych sytuacjach opaska uciskowa może wyrządzić poszkodowanemu więcej szkody, niż pożytku! Pamiętaj także o bezpieczeństwie własnym – jeśli to możliwe, załóż rękawiczki jednorazowe i unikaj kontaktu z krwią poszkodowanego.

Zadławienie

Zadławienie, z pozoru niegroźne, jest w istocie stanem zagrożenia życia. Całkowita niedrożność dróg oddechowych może doprowadzić do niedotlenienia organizmu, a w jego konsekwencji do utraty przytomności, a nawet zatrzymania akcji serca. Przyczyną zadławienia jest najczęściej utknięcie fragmentu pożywienia w górnej części dróg oddechowych. W przypadku częściowej niedrożności dostęp powietrza do płuc jest możliwy, choć utrudniony. W takiej sytuacji najczęściej pomaga naturalny odruch kaszlu. Jeśli dochodzi do całkowitej niedrożności, osoba poszkodowana nie jest w stanie kaszleć, mówić oraz oddychać. Potrzebna jest pomoc. Omówmy zatem zasady udzielania pierwszej pomocy w przypadku zadławienia osoby dorosłej.
W pierwszej kolejności należy upewnić się, czy rzeczywiście doszło do zakrztuszenia. Pytamy więc osobę poszkodowaną „Czy się zadławiłeś?”. Po potwierdzeniu zachęcamy do kaszlu. Przy częściowej niedrożności kaszel powinien doprowadzić do usunięcia ciała obcego z przełyku. Jeśli osoba zadławiona nie może mówić lub kaszel nie pomaga, należy przystąpić do udzielania pierwszej pomocy. Przede wszystkim należy pomóc poszkodowanemu wstać, a następnie stanąć za nim i lekko go pochylić. Cały czas asekurujemy osobę, przytrzymując ramieniem i umiejscawiając jedną z nóg pomiędzy nogami osoby zakrztuszonej. Następnie uderzamy pomiędzy łopatki w taki sposób, jakbyśmy chcieli „wybić” ciało obce z przełyku poszkodowanego.
Jeśli uderzenia nie doprowadziły do udrożnienia dróg oddechowych, należy przystąpić do ucisków nadbrzusza. Przykładamy pięść jednej dłoni pod mostkiem, drugą dłonią chwytamy za swoją pięść i pociągamy ku sobie w kierunku górnym, uciskając tym samym nadbrzusze poszkodowanego. Uderzenia i uciski należy wykonywać naprzemiennie aż do usunięcia ciała obcego z przewodu oddechowego.

Udzielenie pierwszej pomocy osobie nieprzytomnej

Utrata przytomności jest stanem zagrożenia życia. W jej następstwie może bowiem dojść do niedrożność dróg oddechowych na skutek ich zablokowania językiem lub zalania śliną czy treścią żołądka. Ponadto utrata przytomności jest najczęściej efektem urazu, wstrząsu lub stanu chorobowego, co dodatkowo zagraża zdrowiu bądź życiu poszkodowanego.
Dlatego umiejętność udzielenia pierwszej pomocy osobie nieprzytomnej jest niezwykle ważna. Jakie są podstawowe czynności, które powinniśmy podjąć w przypadku utraty przytomności przez osobę dorosłą?
Pierwszym krokiem jest ocena, czy ty, poszkodowany oraz osoby postronne jesteście bezpieczni. Może się zdarzyć, że wciąż istnieje zagrożenie, które doprowadziło do utraty przytomności przez poszkodowanego. Następnie powinniśmy sprawdzić reakcję poszkodowanego, delikatnie potrząsając za ramiona i głośno pytając "Czy wszystko w porządku?".
Jeśli osoba reaguje, zostawiamy ją w zastanej pozycji, w razie potrzeby wzywamy pomoc. Musimy także regularnie sprawdzać stan poszkodowanego. Jeśli widzimy reakcji - mamy do czynienia z osobą nieprzytomną. W takiej sytuacji powinniśmy głośno wezwać pomoc, a następnie przystąpić do oceny oddechu. Aby to zrobić, odwracamy poszkodowanego na plecy, a następnie udrażniamy drogi oddechowe poprzez umieszczenie jednej ręki na czole poszkodowanego, opuszków drugiej ręki na żuchwie i delikatne odgięcie głowy do tyłu. Następnie należy pochylić się nad poszkodowanym i ocenić oddech przez około 10 sekund: nasłuchując, obserwując ruch klatki piersiowej i próbując wyczuć ruch powietrza na policzku.
Jeśli oddech jest prawidłowy, należy ułożyć osobę w pozycji bezpiecznej. Ma ona na celu zabezpieczenie poszkodowanego przed ewentualnymi urazami, a przede wszystkim zapewnienie stałej drożności dróg oddechowych. Po ułożeniu osoby w pozycji bezpiecznej wzywamy pogotowie ratunkowe dzwoniąc pod numer 999 lub 112.?
Dla dokładnego zapoznania się z elementami pierwszej pomocy osobie nieprzytomnej oddychającej warto obejrzeć film edukacyjny, który pokazuje także technikę układania poszkodowanego w pozycji bezpiecznej.
Pamiętaj jednak, że tylko praktyka czyni mistrza. Wiele organizacji i fundacji organizuje darmowe kursy i szkolenie z pierwszej pomocy. Warto z nich skorzystać i nauczyć się ratować życie - dla bezpieczeństwa Twoich najbliższych!

Epilepsja (padaczka)

Epilepsja jest chorobą neurologiczną, na którą cierpi w Polsce ok. 1 % społeczeństwa. Jednym z jej objawów są napady padaczkowe, charakteryzujące się gwałtownymi, niekontrolowanymi drgawkami. Są one wywołane gwałtownymi wyładowaniami bioelektrycznymi w mózgu i powodują jego chwilową dysfunkcję. 1% społeczeństwa w naszym kraju to ok. 400 000 ludzi. Nie każda z tych osób doświadcza ataków epilepsji, jednak prawdopodobieństwo, że w naszej obecności zdarzy się atak padaczki, jest duże. Stąd bardzo istotna jest znajomość zasad pierwszej pomocy, tym bardziej, że w świadomości społecznej funkcjonuje wiele nieprawdziwych informacji odnośnie tego, jak w prawidłowy sposób pomóc osobie w czasie ataku drgawek.

Prawidłowe czynności, które należy wykonać podczas udzielania pierwszej pomocy w przypadku ataku epilepsji:
* Należy usunąć wszelkie przedmioty, które mogą być niebezpieczne dla chorego (np. okulary czy przedmioty znajdujące się obok głowy),
* Priorytetem w czasie ataku jest ochrona głowy i kręgosłupa przed urazami,
* Po ataku należy ułożyć chorego w pozycji bezpiecznej i kontrolować oddech (film na temat układania w pozycji bezpiecznej znajduje się tutaj: https://www.szkolenia-bhp24.pl/pozycja-bezpieczna-online)
* W czasie ataku i po jego ustąpieniu należy zapewnić choremu komfort, być przy nim i wspierać go. Atak kosztuje mnóstwo energii, ponadto po ustąpieniu drgawek pojawiają się przejściowe zaburzenia logicznego myślenia.
* Zadzwoń po pogotowie ratunkowe, jeśli nie znasz osoby, która doznała w Twojej obecności ataku drgawek. Należy wezwać karetkę także wtedy, gdy po ustąpieniu drgawek osoba jest nieprzytomna, atak trwał bardzo długo lub doprowadzić do poważnego urazu.
W razie ataku epilepsji NIE WOLNO:
* Powstrzymywać na siłę drgawek i krępować ruchóa. gdyż można w ten sposób doprowadzić do urazu.
* Wkładać przedmiotów pod głowę, gdyż zmniejsza to drożność dróg oddechowych.
* Otwierać na siłę zaciśniętych szczęk.
* Robić sztucznego oddychania oraz podawać płynów.
Jak widać, pomoc poszkodowanemu w sytuacji ataku epilepsji jest dosyć prosta. Pamiętajmy jednak, że tylko praktyka czyni mistrza. Wiele organizacji i fundacji organizuje darmowe szkolenia i kursy z pierwszej pomocy. Warto z nich skorzystać i nauczyć się ratować życie - dla bezpieczeństwa Twoich najbliższych!

Numery alarmowe

Badania pokazują, że świadomość numerów alarmowych - w tym europejskiego numeru alarmowego - jest bardzo niska. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że od Twojej znajomości numerów alarmowych może zależeć czyjeś życie?
Nieznajomość numerów alarmowych zabija. Dlatego kraje Unii Europejskiej podejmują liczne inicjatywy mające na celu zwiększenie wiedzy w tym zakresie. Jedną z nich jest Europejski Dzień numeru alarmowego 112, który jest obchodzony 11 lutego. Oprócz tego funkcjonuje rządowa strona internetowa 112, na której znajdują się najważniejsze informacje na temat tej europejskiej inicjatywy. Równolegle prowadzone są prace nad tym, aby w każdym kraju numer ten rzeczywiście działał.

Numery alarmowe powinien znać na pamięć każdy, niezależnie od wieku. W krytycznym momencie każda sekunda jest na wagę... życia.
Wyobraź sobie, że spacerujesz przez park w pogodny, jesienny dzień. Niespodziewanie tracisz przytomność i upadasz. Jakie są szanse, że ktoś udzieli ci pomocy? Mniejsze, niż ci się wydaje. Większość społeczeństwa w naszym kraju nie ma wystarczającej wiedzy na temat udzielania pierwszej pomocy. Można przecież zadzwonić po pomoc, powiadasz. Tutaj statystyka jest nieubłagana - według badań Komisji Europejskiej zaledwie 6 na 10 osób w Polsce zna europejski numer alarmowy, zaś tylko 6 na 100 obywateli naszego kraju potrafi wymienić numery alarmowe poszczególnych służb - policji, straży pożarnej czy pogotowia ratunkowego. Mimo wszystko najkorzystniej jest stracić przytomność w Polsce. Jesteśmy bowiem na pierwszym miejscu w Europie pod względem znajomości numeru 112. Listę zamykają Włochy i Grecja, gdzie świadomość europejskiego numeru alarmowego wynosi 6%.

W Polsce działają cztery podstawowe numery alarmowe, do których należy zaliczyć: Europejski numer alarmowy (112), numer Policji (997), Straży Pożarnej (998) oraz Pogotowia Ratunkowego (999).

W czasie kursów bhp (także przez internet) zwykle zostaje przybliżona istota Europejskiego numeru alarmowego 112. Numer ten jest zarezerwowany wyłączenie do powiadamiania w nagłych sytuacjach zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Dzięki niemu można się połączyć ze służbami ratunkowymi w każdym kraju europejskim.
Z numerem 112 można się połączyć nawet bez odblokowywania telefonu. Można go także wykorzystać m.in. w razie: pożaru, wypadku drogowego, kradzieży, włamania, w przypadku użycia przemocy, przy nagłych omdleniach i utratach świadomości, przy poważnych uszkodzeniach ciała, w przypadkach porażenia prądem lub też w przypadku rozpoznania osoby poszukiwanej przez policję. Zgłoszenie telefoniczne pod numer 112 zostanie przekierowane do najbliższego centrum powiadamiania ratunkowego. Wykładowcy, którzy prowadzą szkolenia bhp wskazują, że w Polsce połączenia pod numer 112 z numerów stacjonarnych są przekierowywane do Straży Pożarnej, zaś połączenia z numerów komórkowych są przekierowywane na Policję. W sytuacji zagrożenia jednocześnie kilka osób może dzwonić na numer 112 zgłaszając to samo zdarzenie.



(Źródło: Szkolenia BHP online, HR LAB Human Resources)


Tel.: (56) 46 82 777
Email: zs_orsza@op.pl
Logowanie
Nazwa
Hasło

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się
Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło