FB BIP
 
OGŁOSZENIA
 
NOWOŚCI NA STRONIE
 
NAJNOWSZE ZDJĘCIE
W galerii
znajduje się
10303 fotografii
posegregowanych
latami
lub w albumach
tematycznych...

 
Nawigacja
V. Święta   Poczta


Poczta








Ktoś list dostał. Komuś serce bije.
Idzie czytać pod kwitnące jabłonie.
Czyta. Chwyta się ręką za szyję
i dno traci, i w powietrzu tonie.
("List", Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)





» 9 października - Światowy Dzień Poczty (ang. World Post Day)

  Data upamiętnia powstanie w Bernie (Szwajcaria) Powszechnego Związku Pocztowego (fr. Union Postale Universelle, ang. Universal Postal Union, UPU) - 9 października 1874r.
  Na całym świecie w ten dzień odbywają się warsztaty, seminaria, konferencje, ale także są to dni wolnego wstępu do muzeów pocztowych, wystaw filatelistycznych, wprowadzenia przez instytucje pocztowe nowych usług i produktów.

» 9 października - Światowy Dzień Znaczka Pocztowego (ang. World Postage Stamp Day)
» 6 stycznia - Dzień Filatelisty (pl)

» 9-15 października - Międzynarodowy Tydzień Pisania Listów (ang. International Letter Writing Week)



  Poczta to ogólnie dostępna instytucja, przeważnie państwowa, zajmująca się obrotem przesyłek, a także wykonywaniem niektórych usług na rzecz telekomunikacji oraz usług pieniężno-bankowych. Od połowy XIXw. usługi w zakresie łączności dzielono na pocztowe i telekomunikacyjne, a od połowy XXw. zaczęto pocztę nazywać łącznością pocztową. Usługi telekomunikacyjne pod koniec XXw. stały się na tyle szeroką dziedziną gospodarki, że w wielu krajach oddzieliły się od tradycyjnej poczty.
  Terminu poczta używa się również na określenie sposobu transportu przesyłek, np. poczta konna, poczta lotnicza, przesyłki konduktorskie itp. lub ich charakteru, np. poczta dyplomatyczna, poczta uniwersytecka, poczta wojskowa.
  Szczególnym rodzajem poczty jest poczta polowa. To instytucja wojskowa, zapewniająca w czasie wojny jednostkom wojskowym i żołnierzom wymianę korespondencji z ludnością cywilną i między żołnierzami.
  Terminem "poczta" określa się też przesyłki pocztowe, zwłaszcza korespondencję, budynek, w którym mieści się poczta, a dawniej także pojazdy pocztowe.
  Termin "poczta" wywodzi sie od łacińskiej nazwy stacji wymiany koni, stworzonej w czasie Cesarstwa Rzymskiego - mutatio posta.

  Urząd pocztowy to jednostka organizacyjna sieci pocztowej (również budynek), placówka pocztowego operatora publicznego (krajowego), w której można skorzystać w pełnym zakresie z pocztowych usług powszechnych.

  Poste restante (fr. poczta pozostająca, łac. positus - miejsce, stacja, restare - zatrzymać się) to sposób wysyłki polegający na dostarczeniu przesyłki pod adres dowolnego urzędu pocztowego, wygodny dla odbiorcy, zamiast pod jego adres. Nie musi to być urząd "właściwy" miejscu zamieszkania, nie musi to być nawet urząd w miejscowości, w której mieszka. Może to być też przesyłka na hasło, bez imienia i nazwiska adresata, przy czym Poczta Polska przyjmuje na poste restante jedynie przesyłki lub przekazy pocztowe z naniesionym imieniem i nazwiskiem lub, w przypadku firm, pełną nazwą adresata.
  Adresat, spodziewając się przesyłki, udaje się na pocztę w celu jej odebrania. Przesyłki te nie są awizowane.
  Przesyłka czeka na adresata przez 14 dni, po czym w razie nieodebrania jest zwracana do nadawcy. Jeśli nie ma adresu nadawcy, traktowana jest jak niedoręczalna i dostarczana do Urzędu Przesyłek Niedoręczalnych w Urzędzie Pocztowym Koluszki 2.

  Awizo to zawiadomienie o nadejściu przesyłki pocztowej, której nie można doręczyć adresatowi bezpośrednio. Awizo informuje adresata o możliwości odbioru przesyłki we wskazanym urzędzie pocztowym lub innej instytucji oraz o terminie, do kiedy będzie to możliwe.

  Skrytka pocztowa to skrzynka zainstalowana w placówce operatora pocztowego służąca do odbierania korespondencji. Jest udostępniana w wybranych placówkach za dodatkową opłatą i zamykana przez adresata na klucz. Można przez nią odbierać zwykłe przesyłki listowe oraz zawiadomienia o nadejściu przesyłek rejestrowanych i przekazów pocztowych (awiza). Używana jest szczególnie przez klientów, którzy otrzymują dużo korespondencji, która nie powinna trafić do osób trzecich. Wykorzystywana jest też przez firmy, które z różnych powodów chcą całą korespondencję mieć w jednym miejscu, np. przy organizacji konkursów.
  Usługa cieszy się dużym zainteresowaniem klientów, niektóre placówki Poczty Polskiej nie nadążają na bieżąco z realizacją zleceń, nie dysponują bowiem odpowiednią liczbą wolnych skrytek.
  Aby korzystać ze skrytki pocztowej, należy zgłosić się do wybranej placówki pocztowej, gdzie na podstawie pisemnego wniosku o udostępnienie skrytki następuje zawarcie umowy między pocztą a adresatem.
  Za pośrednictwem skrytki odbierane są tylko te przesyłki, które są dokładnie na nią zaadresowane. Adres taki powinien zawierać: imię i nazwisko lub pełną nazwę adresata, numer skrytki, kod pocztowy oraz nazwę placówki pocztowej, w której udostępniona została skrytka.

  Skrzynka pocztowa to zamykane pudło, najczęściej o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu, choć poczty niektórych krajów używają także innych konstrukcji - obecnie najczęściej wykonane ze stali w celu zapobieżenia wandalizmom i kradzieży, w którego górnej części jednego lub dwóch boków umieszczone są szczeliny umożliwiające wrzucanie do środka listów i kartek pocztowych. Skrzynki takie są przez pracowników poczty regularnie opróżniane (w małych miejscowościach co kilka dni, w większych skupiskach ludzkich co parę godzin) z wrzuconych do nich przesyłek (pracownicy poczty dysponują specjalnymi kluczami, umożliwiającymi im otwieranie zamknięć skrzynek), które następnie przewożone są do pocztowych sortowni i dalej do adresatów.
  Skrzynki pocztowe zawieszane są trwale na ścianach budynków lub ustawiane na chodnikach. Oznaczane są zazwyczaj w sposób standardowy w całym kraju - kształtem, kolorem i symbolami poczty, np. w Polsce i Wielkiej Brytanii - na czerwono, w Szwecji, Szwajcarii i Niemczech - na żółto, w Estonii - na pomarańczowo. Za czasów Cesarstwa Niemieckiego skrzynki pocztowe poczty niemieckiej były niebieskie. W USA, gdzie nie ma monopolu pocztowego, kształty i kolory skrzynek pocztowych są bardziej zróżnicowane. Ze względu na odmienności konstrukcyjne skrzynek w Wielkiej Brytanii w brytyjskim angielskim różne rodzaje skrzynek poczty Zjednoczonego Królestwa mają różne nazwy: wolno stojące w kształcie słupków - pillar box, montowane do ściany - wall box, montowane do latarni - lamp box.
  Zazwyczaj na skrzynce znajduje się informacja, jak często skrzynka jest opróżniana lub kiedy będzie opróżniona najbliższym razem. Czasem jest to w formie tabliczki z nazwą dnia tygodnia, w którym przewiduje się następne opróżnienie skrzynki, jeśli odbywa się to nie częściej niż raz dziennie o stałej porze. W Niemczech informacja o terminach opróżniania skrzynek znajduje się zazwyczaj w specjalnej tabelce przytwierdzonej do skrzynki, przy czym dużym, z daleka widocznym czerwonym kółkiem oznaczane są skrzynki opróżniane także w niedziele.
  Jako uzupełnienie skrzynek pocztowych w niektórych krajach używane są specjalne automaty do sprzedaży znaczków pocztowych.


  Przesyłka pocztowa to korespondencja lub paczka opatrzona adresem, przyjęta przez operatora pocztowego w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi. Przesyłką jest zarówno list, jak i paczka, natomiast druk bezadresowy już nie.


  List to gatunek literatury stosowanej, pisemna wiadomość wysyłana przez jedną osobę (nadawcę) do drugiej (adresata).
  Tradycyjny list to wiadomość zapisana na kartce (kartkach) papieru i zapieczętowana lub wysłana do adresata w kopercie. Terminem list określa się niekiedy także wiadomość wysłaną za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail).
  Sztuką pisania listów, jako zjawiskiem kulturowym, zajmuje się epistolografia.

  Historia listu
  List jest prawdopodobnie tak stary, jak stare jest samo pismo. Pisanie listów rozpowszechnione było już w starożytnym Egipcie, Chinach i państwie Sumerów, później w Imperium Rzymskim oraz starożytnej Grecji. Wiele tysięcy listów zapisanych pismem klinowym na glinianych tabliczkach wykopali archeologowie z piasków Mezopotamii. Najstarsze z tych listów pochodzą z końca IIIw.p.n.e. Przeważnie listy były krótkie, ale inne zajmowały na dużej tabliczce aż kilkaset wierszy pisma. Korespondencja dotyczyła wyłącznie interesów. List kosztował zbyt drogo, aby mówić w nim o uczuciach - trzeba było opłacić skrybę, koszt podróży i wynagrodzenie posłańca, a często też i jego eskorty, jeśli droga prowadziła przez niebezpieczne pustkowia.
  Najstarszy znany list egipski, pisany hieroglifami, wysłał około 2400r.p.n.e. faraon Pepi II niejakiemu Hirchufowi po jego powrocie z badawczej podróży po Afryce. Król winszuje mu sukcesów, a pojmanego Pigmeja każe przywieźć na swój dwór. Dumny z wyróżnienia podróżnik kazał tekst tego listu wyryć na swym grobowcu.
  Egipcjanie korespondowali dużo i ochoczo, papirus był świetnym i praktycznym materiałem piśmiennym. W suchym klimacie tego kraju wiele listów pisanych na papirusie zachowało się do naszych czasów.
  Rzymianie przesyłali listy albo przez własnych niewolników, albo przez znajomych, którzy się akurat udawali w podróż. Jako "papier listowy" służyły tabliczki drewniane i metalowe, skorupki gliniane, płótno, skóra, papirus, drogi pergamin, zwłaszcza zaś drewniane tabliczki woskowane, na których pisano ostrym stylusem, a potem składano po dwie stronami nawoskowanymi do siebie i przewiązywano przez otwory w ramkach. List był opatrzony pieczęcią i zaadresowany.
  Jak wyglądał adres? W starożytności domy nie były numerowane, a wiele ulic nie miało nawet nazwy. Cudzoziemiec, przybywający w czasach antycznych do małego miasta, nie miał trudności ze znalezieniem osoby poszukiwanej, każdy przechodzień mógł wskazać mu jej mieszkanie. Jednak w Rzymie lub w innych wielkich miastach, jak Ateny czy Aleksandria, znalezienie poszukiwanego domu wymagało pewnej dozy szczęścia. Starożytne adresy listowe mogły być tylko przybliżone, chyba że dotyczyły jakiejś postaci znanej w całej okolicy, dlatego odnosiły się zwykle do pobliskiego widocznego punktu orientacyjnego. Były nimi zwykle posągi, ołtarze, świątynie, święte gaje, gmachy publiczne, bramy, ogrody, osobliwości miasta, wreszcie drzewa. Punkty te nadawały najczęściej nazwy dzielnicom i placom miast.
  Krótkie listy można było przesyłać za pomocą gołębi pocztowych (jedna z odmian gołębia skalnego). Ptaki te wracają zawsze do swoich gniazd, nawet jeśli dzieli je od nich wiele kilometrów. Zabierano więc gołębie z gniazd i wywożono do miejsc, z których trzeba było wysłać wiadomość. List wkładano pod specjalną obrączkę na nóżce gołębia. Lecąc do gniazda gołąb przebywał w ciągu godziny około stu kilometrów. Praktyczne wykorzystanie gołębi pocztowych do przesyłania wiadomości znane jest ze starożytnej Persji i Egiptu. W Grecji wykorzystywano je jako posłańców przekazujących informacje o zwycięzcach Olimpiad. W XIIw. Muzułmanie w wojnach z królestwem Jerozolimy używali ich do wzywania pomocy.
  Indianie z Ameryki Północnej do przekazywania informacji wykorzystywali dym z ognisk. Wiadomość mógł odczytać tylko ten, kto rozumiał znaki dymne.
  W Afryce wiadomości rozchodziły się szybko dzięki tam-tamom - specjalnym bębnom, na których wystukiwano "list".
  W dawnej Polsce znane były "wici", to znaczy witki, laski lub żerdzie, za pomocą których zwoływano wojowników i rycerzy na wyprawy wojenne.
  W późnym średniowieczu w Europie wraz z rozwojem handlu międzynarodowego wzrastała korespondencja handlowa. Wiele korporacji i cechów utrzymywało posłańców dla kontaktów swych członków z klientami.
  W drugiej połowie XVw., w związku z wynalezieniem druku i upowszechnieniem oświaty, pisanie listów stało się wręcz powszechne. Z tej formy wymiany informacji korzystano zarówno w celach prywatnych, np. list do rodziny lub przyjaciela, list miłosny, jak i w dyplomacji, nauce, czy działalności religijnej.
  Niekiedy list zastępowano jakimś znakiem umownym. Był to często pierścień przekazany przez posłańca, a mógł też być naszyjnik lub różaniec. "Pisma" te doręczali piesi lub konni posłańcy. Dotyczyły one głównie ważnych spraw państwowych lub kościelnych, w wyjątkowych tylko wypadkach były to listy prywatne wysokich dostojników państwowych.
  Do chwili wynalezienia telegrafu, a później telefonu i internetu list był jedynym sposobem na porozumiewanie się ludzi na odległość. Od końca XIXw. list tracił na znaczeniu, stopniowo wypierany przez szybsze i bardziej bezpośrednie sposoby komunikacji.
  Współcześnie wysyłanie prywatnych listów należy do rzadkości i związane jest zwykle z koniecznością przesłania w kopercie, obok wiadomości, innych przedmiotów: zdjęć, dokumentów, czy zaproszeń. Z drugiej strony obecnie wysyła się coraz więcej listów związanych z działalnością komercyjną lub reklamową.

Tydzień Pisania Listów


  Kartka pocztowa (karta pocztowa, pocztówka, widokówka) to najczęściej prostokątna, kartonowa kartka służąca do krótkiej korespondencji, często wysyłana nieopakowana w kopertę. Zazwyczaj jedna ze stron kartki pocztowej podzielona jest na dwa pola: lewe, przeznaczone na treść korespondencji oraz prawe z miejscem na wpisanie adresata i naklejenie znaczka pocztowego. Na odwrocie najczęściej wydrukowany jest obrazek. Kartki pocztowe są przedmiotem pożądania wielu kolekcjonerów, tzw. deltiologów (hobbyści zbierający karki pocztowe).
  Rodzaje kartek pocztowych
  *  Widokówka to kartka pocztowa z pejzażem na odwrocie, wysyłana z podróży, urlopu, wakacji, której adresatem są np. członkowie rodziny, znajomi, przyjaciele czy znajomi z pracy.
  *  Kartka okolicznościowa to kartka pocztowa z gratulacjami, życzeniami itp. wysyłana z okazji różnych uroczystości, które obchodzi adresat, np. z okazji urodzin, imienin czy też rocznic. Kartki okolicznościowe często mają niestandardowy format oraz kształt, nierzadko są składane, potrafią odgrywać melodyjkę, a nawet mają wpisaną gotową treść życzeń. Przeważnie są wysyłane w kopertach.
  *  Kartka korespondencyjna to zwykła kartka pocztowa bez specjalnego przeznaczenia, pozbawiona obrazka na odwrocie. Często używana do przesyłania kuponów konkursowych z np. rozwiązaniami krzyżówek.


  Znaczek pocztowy to znak pocztowy, służący jako środek uiszczenia opłaty za usługi pocztowe. Przeważnie jest w postaci małego papierowego prostokąta przyklejanego do koperty.
  Wykonywany jest różnymi technikami drukarskimi (typografia, litografia, offset, staloryt, rotograwiura) i na różnych rodzajach papieru (często ze znakami wodnymi) na podstawie projektu grafika. Znaczek pocztowy należy do druków akcydensowych.
  Znaczki mogą przybierać różne kształty, nie tylko prostokąta (w tym kwadratu). Spotyka się znaczki owalne, trójkątne i pięciokątne. Sierra Leone i Tonga wypuściły samoprzylepne znaczki w kształcie owoców. Różne są również materiały, z których wykonuje się znaczki. Można trafić na znaczki z folii (nawet srebrnej lub złotej), plastiku, a nawet drewna.

  Historia znaczka pocztowego
  W XVIIw. poczta królewska w Wielkiej Brytanii nie była zbyt popularna. Wynikało to z kilku czynników, do których można zaliczyć przede wszystkim: długi czas doręczania, wysokie opłaty za przesyłkę, osobne opłaty za każdą kartkę. Wielu adresatów odmawiało przyjęcia listu lub paczki, gdyż oni właśnie płacili za list lub paczkę. Narodziła się potrzeba reformy pocztowej, a zwłaszcza uproszczenia i ujednolicenia opłat pocztowych.
  W styczniu 1837r. został ogłoszony reformy poczty w postaci broszury Reforma pocztowa, jej znaczenie i zastosowanie (ang. Postal Reform: its Importance and Practibility). W tej broszurze zaproponowano między innymi zniesienie przywilejów dla członków dworu i parlamentu, ujednolicenie opłat w całym kraju i wprowadzenie jednopensowej opłaty za list do pół uncji wagi, niezależnie od miejsca jego przeznaczenia. Proponowano też, by opłata pocztowa była dokonywana z góry dzięki "małym skrawkom papieru, wystarczająco dużym, by na nich przyłożyć stempel pocztowy, i pokrytych z jednej strony klejem umożliwiającym po zwilżeniu przylepienie do listu".
  10 stycznia 1840r. wprowadzono nową taryfę pocztową - 1 pens za list zwykły. Brakowało tylko projektu znaczka.
  Wzorem dla pierwszego znaczka został medal z portretem młodej królowej Wiktorii, wybity w 1837r. Twórcą medalu był William Wyon, natomiast na potrzeby rytowników skopiował go grafik Henry Courbould.
  6 maja 1840r wprowadzono znaczek do obiegu. Miał nominał 1 pensa i był koloru czarnego. Z tych dwóch powodów otrzymał nazwę Penny Black (czarna jednopensówka). Już Penny Black miał zabezpieczenie przed fałszerstwem. Do produkcji tego znaczka użyto papieru z znakiem wodnym. Umieszczono też na tym znaczku trudne do sfałszowania ornamenty.
  Pierwszy polski znaczek pojawił się 1 stycznia 1860r. w Królestwie Polskim. Opłata za list o wadze 1 łuta wynosiła 10 kopiejek.

Historia znaczków pocztowych na ziemiach polskich

  Znaczki pocztowe są obiektem powszechnego kolekcjonerstwa na całym świecie. Liczne związki, kluby, wystawy, kongresy służące propagowaniu i rozpowszechnianiu idei filatelistyki. Na filatelistykę mówiono "hobby królów", ponieważ uprawiali ją: Król Jerzy V, król Rumunii Karol czy egipski monarcha Faruk. Największą sławę filatelistyka zdobyła w latach 60-tych XIXw.
  W Polsce filateliści zrzeszają się w Polskim Związku Filatelistów.
  6 stycznia obchodzony jest w Polsce Dzień Filatelisty.


  Telegram (gr. tele - daleko, grámma - litera, pismo) to tekst przesłany początkowo przez telegraf, później przez dalekopis, obecnie przez telefon, faks, e-mail lub SMS. Usługę wysyłania telegramów świadczy urząd pocztowy. Kiedyś telegram był przesyłany w postaci teleksu za pomocą dalekopisu. W urzędach pocztowych nie posiadających dalekopisu telegram był przekazywany do urzędu nadrzędnego telefonicznie.
  W Polsce dawniej usługa "Telegram" była świadczona przez przedsiębiorstwo państwowe Polska Poczta, Telegraf i Telefon. Po podziale PPTiT na Telekomunikację Polską S.A. oraz PPUP Poczta Polska świadczeniem usługi "Telegram" zajmowała się Telekomunikacja Polska. Z biegiem lat coraz więcej służb pocztowych w różnych krajach rezygnowało ze świadczenia tej usługi. W listopadzie 2002r. do grona rezygnujących dołączyła Telekomunikacja Polska, której nie opłacało się utrzymywać zespołu doręczycieli telegramów. Poczta Polska zagospodarowała od ręki tę próżnię wprowadzając usługę "Telegram Pocztowy" z gwarantowanym czasem doręczania. Telegramy Pocztowe są przesyłane do pocztowej placówki oddawczej za pośrednictwem krajowej sieci WAN Poczty Polskiej. Obecnie nadawca telegramu pocztowego oprócz tradycyjnej formy papierowej może zlecić przekazanie jego treści adresatowi również dodatkowo za pomocą telefonu, faksu, e-maila lub wiadomości SMS. Nadal można zlecić doręczenie telegramu na blankiecie ozdobnym, włącznie z wersją kondolencyjną.
  Opatrzony datownikiem pocztowym formularz otrzymanego telegramu jest dokumentem z urzędowo potwierdzoną datą nadania i treścią, a więc nadaje się do przekazywania np. oświadczeń woli. Obecnie z usługi "Telegram Pocztowy" masowo korzystają operatorzy telekomunikacyjni, banki, firmy windykacyjne, szpitale i uzdrowiska. Usługa telegramu nie jest realizowana w weekendy.
  Nazwa "telegram" powstała w 1852r. Jej autorem był Amerykanin E.P. Smith. Pierwszy telegram pomiędzy Europą i Ameryką przesłano 5 sierpnia 1858r.

  Telegraf to urządzenie do przekazywania informacji, przeważnie tekstowych, na odległość.
  Telegraf został wynaleziony w 1794r. przez Claude'a Chappe. Telegraf igiełkowy skonstruowali w 1833r. w Getyndze uczeni niemieccy Carl Friedrich Gauss i Wilhelm Weber.
  Pierwszy elektryczny telegraf zbudowany został w 1837r. przez angielskiego fizyka i wynalazcę, Sir Charlesa Wheatstone'a. Telegraf ten wykorzystywał pięć przewodów do kierowania wskazówką w odbiorniku, która wskazywała różne litery alfabetu.
  W tym samym roku Samuel Finley Breese Morse opracował pierwszy amerykański telegraf, który był oparty (w przeciwieństwie do wynalazku Wheatstone'a) na dużo prostszym systemie kropek i kresek, zwanym alfabetem Morse'a, przesyłanym tylko przez jedną parę przewodów. Dzięki prostocie budowy linii telegraficznych i niezawodności działania system Morse'a został w końcu uznany za standard. Morse'owi przypisuje się wynalezienie telegrafu, jednak można mówić jedynie o jego popularyzacji.


  Koperta to płaskie, zazwyczaj papierowe opakowanie, przeznaczone do przesyłania listów, kartek pocztowych lub innych przesyłek pocztowych.
  Obecnie standard adresowania koperty zakłada podanie adresu odbiorcy w połowie wysokości koperty po jej prawej stronie, natomiast adres nadawcy wpisywany jest w jej lewym górnym rogu. Dawniej adres nadawcy pisano na odwrocie koperty. Na przodzie koperty, nad adresem odbiorcy, przyklejane są znaczki pocztowe.
  Koperty występują w różnych formatach, od C6 do A4 oraz w większych rozmiarach. W przypadku tradycyjnych małych kopert mogą występować zdobienia. Niektóre okolicznościowe wydania kopert są kolekcjonowane.
  Do delikatnych przesyłek używa się tzw. kopert bąbelkowych (powietrznych), które po wewnętrznej stronie mają foliowe bąbelki wypełnione powietrzem.


  Paczka pocztowa to przesyłka rejestrowana zawierająca rzeczy, przyjęta przez operatora publicznego w celu przemieszczenia i doręczenia.


  Przekaz pocztowy to usługa Poczty Polskiej polegająca na wypłaceniu adresatowi kwoty pieniężnej w gotówce na polecenie nadawcy. Wypłaty gotówki dokonuje listonosz lub pracownik urzędu pocztowego w przypadku awizacji przekazu.
  Obecnie, z powodu rozwoju bankowości i upowszechniania się rachunków bankowych, jest to usługa schyłkowa.


  Adres (fr. adresse - adres) pocztowy to zapis stosowany na przesyłkach pocztowych umożliwiający ich dostarczenie adresatom. Większość przesyłek posiada specjalne pole z miejscem na wpisanie adresu. Każdy adres pocztowy zawiera: imię i nazwisko adresata lub nazwę instytucji, miejscowość zamieszkania, położenie w tej miejscowości (ulica, numer budynku, numer mieszkania) oraz kod pocztowy.
  Prawidłowy wzór adresowania w Polsce:
Pani Janina Nowak
ul. Cicha 132 m. 16 (albo 132/16)
62-200 Gniezno
POLSKA (albo) POLAND
(tylko dla przesyłek zagranicznych)

  Adresat, inaczej odbiorca to osoba, do której ktoś wysyła list, przesyłkę, kartkę pocztową.
  Adresant, inaczej nadawca to osoba wysyłająca, nadająca w urzędzie pocztowym przesyłkę.


  Poczta elektroniczna, e-poczta (ang. electronic mail, e-mail) to jedna z największych usług internetowych, w prawie zwanych usługami świadczonymi drogą elektroniczną, służąca do przesyłania wiadomości tekstowych - listów elektronicznych.
  Słowo e-mail próbowano w Polsce zastąpić słowem listel - od list elektroniczny, starano się także rozpropagować określenie el-poczta - analogia do el-muzyki, czyli muzyki elektronicznej. Słowa te jednak nie przyjęły się w codziennym użyciu.
  E-mail, jako taki, został wymyślony w 1965r. Autorami pomysłu byli Louis Pouzin, Glenda Schroeder i Pat Crisman. Wówczas jednak usługa ta służyła jedynie do przesyłania wiadomości od jednego użytkownika danego komputera do innego użytkownika tej samej maszyny, a adres e-mail w zasadzie jeszcze nie istniał. Usługę polegającą na wysyłaniu wiadomości od użytkownika jednego komputera do użytkownika innego wymyślił w 1971r. Ray Tomlinson, on również wybrał znak @ (handlowe "po", małpa, małpka lub at, z ang. at - przy, w, na) do rozdzielania nazwy użytkownika od nazwy maszyny, a później nazwy domeny internetowej.
  Wiele komputerów nie jest obecnych w sieci cały czas. Inne nie posiadają stałych adresów IP. W związku z tym, we współczesnym Internecie pocztę przesyła się z wykorzystaniem serwerów pośredniczących.
  Popularne programy do odbioru i wysyłania poczty:
  *  tekstowe: elm, elmo, Gnus, mutt, pine;
  *  graficzne: Apple Mail, Balsa, Eudora, Evolution, KMail, Microsoft Outlook, Outlook Express, Windows Mail, Mozilla Suite/SeaMonkey, Mozilla Thunderbird, Netscape Messenger, Opera, Pegasus Mail, Sylpheed, The Bat!
  Obecnie, prawie każdy dostawca usług poczty elektronicznej oferuje dostęp do skrzynki e-mail poprzez przeglądarkę WWW.
  Od kwietnia 2009 roku w Unii Europejskiej na podstawie nowej unijnej dyrektywy, dostawcy internetu muszą rejestrować kontakty swoich klientów w sieci, m.in. e-maile (podobnie jak billingi)[3].



» 18 października - Dzień Poczty Polskiej, Dzień Łącznościowca, Dzień Listonosza (pl)


  Poczta Polska Spółka Akcyjna to polska instytucja państwowa zajmująca się świadczeniem usług:
  *  pocztowych - doręczanie przesyłek, przekazów pocztowych, druków bezadresowych itp.,
  *  pieniężnych - wpłaty na rachunki, operacje oszczędnościowo-czekowe itp.,
  *  bankowych - na rzecz Banku Pocztowego SA,
  *  ubezpieczeniowych,
  *  kurierskich - Pocztex.

  Poczta Polska jest pocztowym operatorem publicznym, to znaczy, że jest ustawowo zobowiązana do świadczenia tzw. powszechnych usług pocztowych. Oznacza to, że ma obowiązek na terenie całego kraju świadczyć usługi polegające na przyjęciu i doręczeniu:
  *  listów do 2 kg,
  *  paczek do 10 kg (paczki nadane za granicą mogą mieć masę do 20 kg),
  *  przesyłek dla ociemniałych,
  *  przekazów pocztowych.
  Dodatkowo musi umożliwić, na życzenie nadawcy, traktowanie listu jako przesyłki poleconej, listu i paczki jako przesyłki z zadeklarowaną wartością, a także otrzymanie potwierdzenia odbioru i nadanie przesyłek i przekazów pocztowych na poste restante.
  Poczta Polska ma obowiązek utrzymywać określoną przepisami sieć placówek pocztowych - minimum jedna placówka pocztowa na każde 7tys. mieszkańców miast i minimum jedna placówka pocztowa na każde 65 km2 terenów wiejskich. Musi także przestrzegać ustalonych minimalnych standardów jakościowych. Operator publiczny nie może nikomu odmówić wykonania powszechnej usługi pocztowej, pod warunkiem, że ten ktoś stosuje się do zapisów Regulaminu świadczenia tych usług.
  Obowiązek ten został nałożony w celu umożliwienia wszystkim mieszkańcom Polski korzystania z podstawowych usług pocztowych nawet tam, gdzie świadczenie tych usług przynosi straty. Gdyby całość powszechnych usług pocztowych przynosiła straty, istnieje możliwość ich dotacji z budżetu państwa.
  Poczta Polska od kilku lat systematycznie traci monopol na kolejne rodzaje przesyłek. Do 24 sierpnia 2008r. właściciele i administratorzy budynków mieli obowiązek wymienić oddawcze skrzynki, będące własnością Poczty Polskiej, na skrzynki europejskie dostępne dla wszystkich operatorów pocztowych.

  Historia poczty w Polsce
  Już pierwsi Piastowie mieli posłańców książęcych na użytek dworu. Posłańcy przemierzali drogi pieszo lub konno. Nim wiadomość dotarła na miejsce mijało sporo dni. Gdy szli pieszo mieli przy sobie specjalne przyrządy, tak zwane krokomierze. Mierzyły one przebytą drogę i dzięki temu można było określić wysokość zapłaty za dostarczoną wiadomość.
  Pierwsza regularna linia pocztowa w Polsce została utworzona przez króla Zygmunta II Augusta i powstała w 1558r. Wiodła z Krakowa do Wenecji. Listy w oznaczonych dniach wozili posłańcy, na których oczekiwały rozstawne konie. Od 1808r. listy przewożono dyliżansami. Dyliżans Poczty Polskiej kursował dwa razy w miesiącu, a podróż trwała około 2 tygodni. Odjazd dyliżansu pocztowego sygnalizowano trąbką - dzisiaj jest ona symbolem Poczty Polskiej.
  W 1928r. powstało przedsiębiorstwo państwowe Polska Poczta, Telegraf i Telefon.
  W 1944r. uruchomiono okręg pocztowy w Lublinie, co uznaje się za początek współczesnej Poczty Polskiej.
  W 1991r. ze struktury państwowej jednostki organizacyjnej Polska Poczta, Telegraf i Telefon wyłączono część zajmującą się usługami telekomunikacyjnymi i utworzono Telekomunikację Polską.
  1 września 2009r. Poczta Polska w wyniku komercjalizacji została przekształcona w spółkę akcyjną. Do 31 sierpnia 2009r. funkcjonowała jako Państwowe Przedsiębiorstwo Użyteczności Publicznej Poczta Polska, dziś po prostu Poczta Polska.

Historia poczty w Polsce - więcej
Polska Poczta, Telegraf i Telefon
Ministerstwo Poczt i Telegrafów
Telekomunikacja Polska
Muzeum Poczty i Telekomunikacji we Wrocławiu
Muzeum Poczty Polskiej w Gdańsku


  Listonosz (doręczyciel pocztowy) to pracownik urzędu pocztowego doręczający adresatom listy, telegramy, przekazy, i inne przesyłki.
  Listonosze - dotyczy to przede wszystkim listonoszy na terenach wiejskich - przyjmują także do nadania listy i przekazy pocztowe. Często zajmują się również sprzedażą kartek pocztowych, znaczków i innych towarów znajdujących się w ofercie Poczty Polskiej.
  Listonosze mają ściśle wyznaczone rejony, które obsługują. Ze względu na rozległość rejonu i ilość korespondencji, mogą obsługiwać swój rejon pieszo, rowerem, motorowerem lub samochodem (autorejon).

  Medytacje wiejskiego listonosza (Skaldowie)

  Ambulans pocztowy to środek transportu specjalnie przeznaczony do przewozu i sortowania przesyłek pocztowych. Rozróżnia się ambulanse kolejowe i autobusowe. Ambulanse kolejowe złożone z wagonów pocztowych i bagażowych nazywa się konwojami kolejowymi, złożone z wydzielonych przedziałów wagonów osobowych - konwojami pocztowymi.

  Trąbka pocztowa jedna z wielu innowacji wprowadzonych przez włoską rodzinę reprezentowaną przez Franza von Taxisa, twórców systemu pocztowego w Europie. Zbliżający się do stacji pocztowej kurier dął w trąbkę dzięki czemu jego zmiennik mógł zawczasu przygotować się do przesyłki i szybciej wyruszać w drogę. W Polsce trąbka pocztowa została wprowadzona pierwszymi reformami Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764r. Dziś trąbka jest symbolem urzędów pocztowych w wielu krajach, także w Polsce.



(Źródła: Wikipedia, Biblioteka w Szkole)


Tel.: (56) 46 82 777
Email: zs_orsza@op.pl
Logowanie
Nazwa
Hasło

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się
Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło